آموزش علوم قرآن ط سازمان تبليغات - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٢٤٩ - انتساب رويدادها به خدا

الَّذِي يُرْسِلُ الرِّياحَ فَتُثِيرُ سَحاباً فَيَبْسُطُهُ فِي السَّماءِ كَيْفَ يَشاءُ وَ يَجْعَلُهُ كِسَفاً.[١] خداست آنكه باد را برانگيزد تا ابرى را به بالا برد، سپس آن را آن گونه كه بخواهد، در آسمان مى‌گسترد و آن را به پاره ابرها تبديل مى‌كند.

ثُمَّ يَهِيجُ فَتَراهُ مُصْفَرًّا ثُمَّ يَجْعَلُهُ حُطاماً.[٢] [نشانه لطف خدا را] نمى‌بينى ... كه انواع نباتات گوناگون بر زمين بروياند]، باز [از سبزى و خرمى‌] رو به خزان آرد و نخست بنگرى كه زرد شود و آنگاه خدا [چوب و علف‌] خشك گرداند.) از اين گونه آيات در قرآن فراوان است و علت آن، همان است كه پيشتر بيان كرديم كه همه پديده‌هاى جهان هستى، اعم از طبيعى يا مصنوعى، طبق قوانين كلى حاكم بر هستى شكل مى‌گيرد و خداست كه اين قوانين و خواصّ را در درون اشياء به وديعت نهاده است و در دستگاهى هماهنگ، فعل و انفعالات در بين آنها انجام مى‌گيرد، بدون آنكه از يارى او، در هر لحظه بى‌نياز باشد. بنابراين، وقتى كسى هيزمى در آتش مى‌افكند و هيزم مى‌سوزاد، مى‌توان گفت كه خدا آن را مى‌سوزاند، چه اوست كه خاصيت سوزاندن را در سرشت آتش و خاصيت سوختن را در سرشت هيزم به وديعت نهاده است و اوست كه در هر لحظه آنها را به پابرجايى اين خاصيت كمك مى‌كند. از سوى ديگر، مى‌توان سوزاندن هيزم را به آنكه آن را در آتش افكنده است، نسبت داده، چه اوست كه شرايط اين فعل و انفعالات شيميايى را بين آتش و هيزم فراهم آورده است.

[١] روم، ٤٨.

[٢] زمر، ٢١.