آموزش علوم قرآن ط سازمان تبليغات - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٤١٨ - درس صد و بيست و ششم آيات متشابه سورههاى كهف تا نمل

اين آيه پيشتر سخن گفته‌ايم.

١٨١- آيه ٧٤، سوره فرقان: وَ اجْعَلْنا لِلْمُتَّقِينَ إِماماً.- بندگان خدا آنان هستند كه هنگام دعا با خداى خود گويند: پروردگارا ما را پيشواى اهل تقوا قرار ده».

آيه درباره تضرع و زارى بندگان خدا به درگاه الهى است كه لطف خاص خود را به ايشان ارزانى دارد آنان را در حركت به سوى كمال مطلوب خود كه حق است، توفيق دهد. همان گونه كه در شماره ١١ پيرامون آيه‌اى مانند اين آيه سخن گفته شد.

١٨٢- آيه ٢١، سوره شعراء: فَوَهَبَ لِي رَبِّي حُكْماً.- موسى (ع) گفت خداى من، مرا علم و حكمت عطا فرمود».

مفهوم آيه از روى عنايت خاص خدا نسبت به بندگان مؤمن خويش است:

وَ الَّذِينَ اهْتَدَوْا زادَهُمْ هُدىً وَ آتاهُمْ تَقْواهُمْ‌.[١]- و آنان كه (به گفتارت) هدايت يافتند (لطف) خدا بر هدايت و ايمانشان بيفزود». وَ أَنْ لَوِ اسْتَقامُوا عَلَى الطَّرِيقَةِ لَأَسْقَيْناهُمْ ماءً غَدَقاً.- اگر ستمكاران بر طريقه اسلام و ايمان پايدار بودند، البته به آنها آب علم فراوان و رزق بسيار نصيب مى‌گردانيم».

١٨٣- آيه ٦٤، سوره شعراء: وَ أَزْلَفْنا ثَمَّ الْآخَرِينَ‌.- و ديگران (يعنى فرعونيان) را (از پى بنى اسرائيل) به دريا آورديم».

آيه بدين معنى است كه فرعون و پيروان او را در آستانه غرق شدن و نابودى به خود واگذاشتيم، زيرا آنان در رويارويى با حق و ستيزه با رستگارى سخت پافشارى مى‌كردند. از اين روى، خدا آنان را به خاك مذلّت نشاند و به عذابشان شتاب كرد كه آنان خود را به دست خود، به گرداب نابودى افكندند.

١٨٤- آيه ٧٨، سوره شعراء: الَّذِي خَلَقَنِي فَهُوَ يَهْدِينِ‌.- (ابراهيم (ع) خطاب به كافران گفت مى‌پرستم) همان پروردگارى كه مرا آفريد، و به لطف خود به راه راستم هدايت مى‌فرمايد».

هدايت در اينجا هدايت تشريعى عام است.

[١] محمد، ١٧.