آموزش علوم قرآن ط سازمان تبليغات - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٢٧٠ - درس صد و هيجدهم هدايت و توفيق

درس صد و هيجدهم هدايت و توفيق‌

هدايت در اصل به معنى راهنمايى و ارشاد است، جز اينكه راهنمايى بر حسب مراتب موقعيت آن در تأثير و نتيجه، گوناگون است. كسى كه ديگرى را به راهى و مقصدى كه به مقصد او منتهى مى‌شود- راهنمايى كند، او را هدايت كرده است. نيز اگر كسى دست ديگرى را بگيرد و او را به خواسته و مقصد او برساند، او را هدايت نموده است، ولى در نوع اول، احتمال گمراهى وجود دارد و در نوع دوم چنين احتمالى وجود نخواهد داشت. آيه ١٧ سوره فصّلت‌ وَ أَمَّا ثَمُودُ فَهَدَيْناهُمْ فَاسْتَحَبُّوا الْعَمى‌ عَلَى الْهُدى‌.

- اما قوم ثمود را ما راهنمايى كرديم، و آنان نابينايى را بر هدايت ترجيح دادند» هدايت و راهنماى اين گونه اول و آيه ٣٧ سوره زمر وَ مَنْ يَهْدِ اللَّهُ فَما لَهُ مِنْ مُضِلٍ‌- و آن‌كس را كه خداى راهنمايى كند، او را گمراه كننده‌اى نباشد) راهنمايى از گونه دوم است.

«هدايت» در قرآن، به انواع و مراتب گوناگون به كار رفته است كه چكيده آن بدين شرح است:

١- هدايت فطرى نهفته در طبيعت اشيا، اعم از حيوان، گياه يا جهاد. زيرا