خداست كه مؤمنان را به فرمانبردارى، از خود موفق كرده و آنان را مورد لطف و عنايت خود قرار داده و به صحنه رستگارى و هدايت آورده است و بر خلاف گمان كج‌دلان و سركشان، اوست كه كافران را گمراه كرده و از هدايت آنان سرباززده و آنان را مورد لطف خود، قرار نداده است. اگر آنان را مورد لطف خود قرار داده و اصلاح كرده بود، در شمار صالحان بودند و اگر آنان را هدايت كرده بود، از هدايت‌شدگان به شمار مى‌آمدند. خداست كه مقدر مى‌كند، كافران اصلاح شوند تا از مؤمنان به شمار آيند، ولى او اراده كرده كه آنان كافر باشند. او آنان را خوار كرده و بر دلهاشان مهر نهاده است.

معتقديم كه كلام خدا مخلوق نيست و آن‌كس كه به خلق قرآن معتقد باشد، كافر است. معتقديم كه در آخرت، خداوند ديده مى‌شود، همان گونه كه ماه در شب چهاردهم قابل ديدن است. همان گونه كه در روايات منقول از پيامبر (ص) آمده است، مؤمنان او را مى‌بينند و كافران از ديدن او محرومند، چنانكه گفته است: كَلَّا إِنَّهُمْ عَنْ رَبِّهِمْ يَوْمَئِذٍ لَمَحْجُوبُونَ‌. موسى از پروردگارش خواست كه در دنيا او را ببيند و خدا در كوه تجلّى كرد و آن را ويران ساخت و بر اثر اين رويداد، موسى دانست كه او را در دنيا نخواهد ديد.

اعتقاد داريم كه خداى عزّ و جلّ، با دو انگشت از انگشتان خود، دلها را دگرگون مى‌كند و هم او آسمانها را بر انگشتى و زمين‌ها را بر انگشت ديگر مى‌نهد، همان گونه كه روايت منقول از پيامبر (ص) حكايت مى‌كند. تمام روايات منقول از ارباب حديث را كه مى‌گويند: پروردگار به آسمان دنيا فرودمى‌آيد و مى‌پرسد كه آيا پرسش‌كننده و آمرزش‌خواهنده‌اى هست؟ نيز ديگر روايات را (به خلاف كج‌دلان و گمراهان) تصديق مى‌كنيم.

ما مى‌گوييم: خداى عزّ و جلّ در روز قيامت مى‌آيد، همان گونه كه گفته است:

وَ جاءَ رَبُّكَ وَ الْمَلَكُ صَفًّا صَفًّا. و به هر كيفيتى كه بخواهد، به بندگان خود نزديك مى‌شود، همان گونه كه گفته است: وَ نَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ» و «ثُمَّ دَنا فَتَدَلَّى‌