آموزش علوم قرآن ط سازمان تبليغات - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٥٨٣ - درس صد و سى و پنجم«تكفير» بين عموم و خصوص

به گونه تمام و كمال- مورد آمرزش است و خداى متعال، آمرزش گناهان كوچك را وعده داده است، ولى وعده‌اى مشروط، به پرهيز از گناهان بزرگ.[١] از جمله گناهان بزرگ مى‌توان ترك نمازهاى واجب و سبك شمردن آنها را نام برد.

«امام صادق (ع)» مى‌فرمايد:

«لا تنال شفاعتنا مستخفّا بصلاته.»

(شفاعت ما نمى‌رسد به آنكه نماز خود را سبك بشمارد).

سبك شمردن نماز به‌خودى‌خود از گناهان كبيره است. بنابراين، شرط آمرزش گناهان صغيره، اهتمام به نماز و انجام آن به گونه درست و رعايت حدود و احترام و آداب آن است.

دوم اينكه «حسنات» و كردار نيك به توبه و استغفار تفسير شود، همان گونه كه خداى متعال مى‌گويد:

[١] إِنْ تَجْتَنِبُوا كَبائِرَ ما تُنْهَوْنَ عَنْهُ نُكَفِّرْ عَنْكُمْ سَيِّئاتِكُمْ. چنانچه از گناهان بزرگى( گناهان كبيره)- كه شما را از آن نهى كرده‌اند، دورى گزينيد، ما از گناهان ديگر شما درگذريم. نساء، ٣١: