آموزش علوم قرآن ط سازمان تبليغات - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٦٣٨ - ٧ - آزمايش داود

مضمون از «امام صادق (ع)» نيز روايت شده است.[١] در «قرآن» جمله‌اى نيست كه اين داستان جعلى را تأييد كند. ولى در «تورات»- كتابى كه تحريف شده است- در تصديق اين داستان مطلبى است،[٢] كه هر عقل سالمى آن را رد مى‌كند و آن را نسبت به پيامبرى بزرگ چون «داود» نمى‌پذيرد.

آنچه ظاهر قرآن بر آن دلالت دارد، اين است كه اراده خداى متعال بر آن تعلق مى‌گيرد كه بنده خود، «داود» را در جايگاه قضاء و حكم به عدالت آزمايش كند و امر قضا را بدو بياموزد، هر چند كه در نامساعدترين حالات روحى او باشد. از اين روى، خدا به دو فرشته دستور مى‌دهد كه به صورت دو طرف دعوى به عبادتگاه او هجوم برند، در حالى كه او در خلوت به پرستش پروردگار خويش مشغول است. بدين دليل، اين رويداد شگفت‌انگيز او را به هراس افكند و در اظهار رأس نسبت به دعواى آن دو بدون رعايت شرايط قضاوت و داورى- شتاب كرد، هر چند اين رأى به فرض درستى ادعاى مدعى باشد، بر آن ايراد وارد است، چه مدعى عليه [فرد داراى يك رأس ميش‌] در محضر قضاوت، حاضر بوده است و چه بسا اظهار رأى، در او اثرى بجا گذاشته باشد كه دفاع از خود را بى‌اثر بداند. بدين گمان كه رأس به نفع طرف او قطعى است و دفاع او فايده‌اى ندارد. البته دعوى به صورتى طرح شده است كه در نظر نخستين حكم به نفع مدعى [فرد داراى نود و نه رأس ميش‌] را ايجاب مى‌كند، مدعى عليه سكوت كرده و ادعاى طرف دعوا را ردّ نمى‌كند.

كوتاه سخن آنكه انگيزه‌ها و عوامل شتابزدگى در اظهار رأى، به نفع مدعى وجود داشته است، زيرا:

نخست- هجوم طرفين به عبادتگاه او به گونه وحشت‌آور، خود موجب آن است كه انديشه آدمى راه درست را نيابد و هر انسان كه به گونه ناگهانى ترسانده شود و

[١] بحار الانوار، ج ١٤، ص ٢٩، شماره ٦.

[٢] عهد قديم، صموئيل ثانى، الاصحاح الحادي عشر و الاصحاح الثانى عشر( الكتاب المقدس، ص ٤٩٧- ٥٠٠.)