آموزش علوم قرآن ط سازمان تبليغات - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٥٩٥ - گناهانى كه موجب تباهى ايمان است!

گناهانى كه موجب تباهى ايمان است!

درباره بسيارى از گناهان گفته شده است كه ايمان را تباه مى‌كند و به همين جهت، كردار نيك را از بين مى‌برد، زيرا ايمان شرط برخوردارى از پاداش است.

بنابراين، چه بسا فرد انجام‌دهنده گناهانى اين چنين به ظاهر مسلمان است، ولى در واقع به خداى بزرگ كافر است، بنابراين، كردار او در معرض نابودى و تباهى است، درباره فرد متكبر، مطلبى بدين گونه وارد شده است كه به بهشت در نمى‌آيد و مفهوم آن، اين است كه گناه تكبر، همه كردارهاى نيكش- از جمله ثواب ايمان او را نابود مى‌كند. امرى كه با مذهب شيعه اماميه ناسازگار است، زيرا شيعه بر اين باور است كه غير از كفر، هيچ‌چيزى كارهاى شايسته آدمى را تباه نمى‌كند، به همين جهت، وقتى «محمد بن مسلم» از امام (ع) شنيد: آنكه به سنگينى دانه خردل در دل كبر داشته باشد، به بهشت در نمى‌آيد

(لا يدخل الجنة من كان فى قلبه مثقال حبّة من خردل من الكبر)

شگفت زده شد و نزد امام بازگشت. امام از سبب بازگشت وى پرسيده او در پاسخ بازگشتش به نزد حضرت گفت: «به سبب آنچه از شما شنيدم». آنگاه امام (ع) گفت: «آنچه گفتم بدان معنى نيست كه تو فرض كرده‌اى بلكه به معنى انكار است. آرى معنى جحود و انكار است».[١] سپس امام (ع) تكبر موجب نابودى كردار نيك را به تكبر نسبت به خدا و انكار- اگر چه انكار برخى از احكام الهى- تفسير نمود كه اين نيز صرف كفر است. بنابراين، مطلق تكبر، تباه‌كننده كردار نيك و ايمان نيست، بلكه تكبر در برابر پروردگار جهانيان، موجب نابودى كردار نيك است.

از «امام صادق (ع)» درباره پايين‌ترين مرتبه الحاد پرسيده شد، امام در پاسخ فرمود: «تكبر پايين‌ترين مرتبه آن است». در اين باره، امام باقر (ع) مى‌فرمايد: «كبر رداء و پوشش خداست و متكبر در رداى او به ستيز با خدا برمى‌خيزد».[٢] درباره غضب مال نيز گفته شده است كه ايمان را فاسد مى‌كند، آن گونه كه‌

[١] كافى، ج ٢، ص ٣١٠، شماره ٧.

[٢] كافى، ج ٢، ص ٣٠٩، شماره ١.