آموزش علوم قرآن ط سازمان تبليغات - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٥٩٦ - گناهانى كه موجب تباهى ايمان است!

سركه، عسل را[١] زيرا كسى كه به هنگام غضب كردن بر خود تسلط نداشته باشد، به كارهايى دست مى‌زند كه نابودكننده ايمان است و ايمان را از بين مى‌برد. «امام صادق (ع)» مى‌گويد: «غضب، تباه‌كننده قلب انسان حكيم است» و نيز مى‌گويد:

«كسى كه بر غصب كردن مال ديگران، بر خود تسلط ندارد بر عقل خود مسلط نيست.[٢] مانند همين مضامين درباره حسد است كه «امام صادق (ع)» مى‌فرمايد:

«حسد و عجب و فخرفروشى، آفت دين است.[٣] نيز آن حضرت گفته است: «حسد ايمان را مى‌خورد، آن گونه كه آتش، هيزم را».[٤] حديثى كه هم اكنون بازگو مى‌شود، از اين راز پرده برمى‌دارد:

«امام صادق (ع)» از پيامبر (ص) نقل مى‌كند كه خداى عزّ و جلّ به موسى بن عمران گفت: اى فرزند عمران! بر مردمان حسد مبر بر آنچه از فضل خود به آنان دادم و دو چشم خود را بر آن خيره مساز و آن را دنبال مكن كه فرد حسود، نسبت به نعمتهاى من خشمگين است و مانع و معترض بهره‌اى است كه بين بندگانم تقسيم كرده‌ام و آنكه چنين باشد من از او نيستم و او از من نيست.» نيز حضرت مى‌گويد: «مؤمن غبطه مى‌خورد، ولى حسد نمى‌برد منافق حسد مى‌برد و غبطه نمى‌خورد.»[٥] آن حضرت درباره تهمت مى‌گويد: «اگر مؤمن، برادر خود را متهم كند، ايمان از قلبش زدوده شود. آن گونه كه نمك در آب حل گردد.»[٦] هم او درباره غيبت مى‌گويد: «غيبت در دين مرد مسلمان سريع‌تر عمل مى‌كند از خورنده‌اى كه در شكم اوست.»[٧]

[١] كافى، ج ٢، ص ٣٠٢، شماره ١، باب غضب.

[٢] كافى، ج ٢، ص ٣٠٥، شماره ١٣.

[٣] كافى، ج ٢، ص ٣٠٧، باب حد، شماره ٥.

[٤] كافى، ج ٢، ص ٣٠٦، شماره ٢.

[٥] كافى، ج ٢، ص ٣٠٧، شماره ٦ و ٧.

[٦] كافى، ج ٢، ص ٣٦١، باب تهمت و سوء ظن، شماره ١.

[٧] همان، ص ٣٥٧، باب غيبت، شماره ١.