آموزش علوم قرآن ط سازمان تبليغات - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٦٠٧ - ١ - خطاى آدم(ع)

٢- آدم و حوا گفتند: پروردگارا! ما به خود ستم كرديم: قالا رَبَّنا ظَلَمْنا أَنْفُسَنا.[١] ٣- شيطان آن دو را لغزاند: فَأَزَلَّهُمَا الشَّيْطانُ.[٢] ٤- شيطان آن دو را وسوسه كرد: فَوَسْوَسَ لَهُمَا الشَّيْطانُ.[٣] ٥- آن دو را فريب فرودآورد: فَدَلَّاهُما بِغُرُورٍ.[٤] ٦- شيطان شما را فريب ندهد: لا يَفْتِنَنَّكُمُ الشَّيْطانُ.[٥] ٧- آيا شما دو نفر را از اين درخت نهى نكردم؟ أَ لَمْ أَنْهَكُما عَنْ تِلْكُمَا الشَّجَرَةِ.[٦] ٨- [ما با آدم عهدى بستيم‌] و در آن عهد، او را استوار و ثابت قدم نيافتيم. فَنَسِيَ وَ لَمْ نَجِدْ لَهُ عَزْماً.[٧] ٩- شيطان، شما را از بهشت بيرون نكند كه در اين صورت، به مشقت و بدبختى گرفتار شويد فَلا يُخْرِجَنَّكُما مِنَ الْجَنَّةِ فَتَشْقى‌[٨] ١٠- آدم پروردگار خود را نافرمانى كرد و گمراه شد: وَ عَصى‌ آدَمُ رَبَّهُ فَغَوى‌[٩] اين تعبيرات دهگانه (به ظاهر) نمايانگر لغزشى است كه آدم آن را به سرپيچى تمام از فرمان الهى مرتكب شده است. ولى دقّت در مفاهيم اين تعابير و مقايسه برخى از آنها با برخى ديگر، معنى و مفهوم ديگر را به دست مى‌دهد.

١- حقيقت ستمى كه موجب دورى از مقام قرب خداى متعال است و باعث‌

[١] اعراف،

[٢] بقره، ٣٧.

[٣] اعراف، ٢٠.

[٤] اعراف، ٢٢.

[٥] اعراف، ٢٧.

[٦] اعراف، ٢٢.

[٧] طه، ١١٥.

[٨] طه، ١١٧.

[٩] طه، ١٢٠.