آموزش علوم قرآن ط سازمان تبليغات - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٤٠٤ - درس صد و بيست و ششم آيات متشابه سورههاى كهف تا نمل

درس صد و بيست و ششم آيات متشابه سوره‌هاى كهف تا نمل‌

١٥١- آيه ١٣- ١٤، سوره كهف: إِنَّهُمْ فِتْيَةٌ آمَنُوا بِرَبِّهِمْ وَ زِدْناهُمْ هُدىً. وَ رَبَطْنا عَلى‌ قُلُوبِهِمْ‌.- [ما قصه اصحاب كهف را بر تو به درستى حكايت خواهيم كرد.] آنها جوانمردانى بودند كه به خداى خود ايمان آوردند و ما (به لطف خاصّ) خود بر مقام ايمان هدايتشان بيفزوديم.» مضمون آيه نمايانگر توفيق و افزايش الطاف و عنايات خاص خداى متعال نسبت به مؤمنان است.

١٥٢- آيه ١٧، سوره كهف: مَنْ يَهْدِ اللَّهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِ. وَ مَنْ يُضْلِلْ فَلَنْ تَجِدَ لَهُ وَلِيًّا مُرْشِداً.- كسى را كه خدا هدايت كند، او به حقيقت، هدايت يافته و هركس را گمراه گرداند، هرگز براى او دوست و راهنمايى نخواهى يافت».

اين آيه نيز نشانگر توفيق و عنايت الهى، نسبت به كسانى است كه در اثر كوشش خود، آماده پذيرش فيض و رحمت گسترده او هستند. همان گونه كه نمايانگر خوارى و محروميت كسى است كه از ياد پروردگار خود، روى گردانده و سراى ديگر را به دست فراموشى سپرده است.

١٥٣- آيه ٢٣، سوره كهف: وَ لا تَقُولَنَّ لِشَيْ‌ءٍ إِنِّي فاعِلٌ ذلِكَ غَداً إِلَّا أَنْ يَشاءَ اللَّهُ‌.- اى رسول ما هرگز مگو كه من اين كار را فردا خواهم كرد. مگر آنكه بگويى (ان‌شاءالله) اگر خدا بخواهد».

همان گونه كه پيشتر با بيان حجت و دليل گفته شد، موكول كردن هر كار به خواست خدا، عبارت ديگرى از موكول كردن آن به اذن و اجازه وى است. زيرا اگر اذن خداى متعال نباشد، هيچ كار انجام نخواهد پذيرفت و اين دليل بر آن نيست كه‌