آموزش علوم قرآن ط سازمان تبليغات - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٥٩٩ - گناهانى كه موجب تباهى ايمان است!

«مسعدة بن سعد» مى‌گويد: «وقتى «ابو عبد اللّه امام صادق (ع) «گناهان كبيره را برمى‌شمرد، از آن حضرت مى‌پرسيدند: اگر انجام‌دهنده گناه كبيره در همان حال از دنيا درگذرد، آيا ايمان از روح بيرون مى‌رود؟ اگر بدان گناه عذاب شود، عذاب او همانند عذاب مشركان است يا آنكه عذاب او قطع مى‌شود؟» حضرت در پاسخ فرمود:

«اگر گناهكار بر اين باور باشد كه آن گناه، روا و حلال است، از اسلام بيرون رفته و به سخت‌ترين گونه‌اى، عذاب مى‌شود. ولى اگر او معترف باشد كه آن گناه، گناه كبيره است، عذابش سبكتر است و از وادى ايمان خارج مى‌شود، نه از وادى اسلام».[١] كوتاه سخن آنكه همه رواياتى كه درباره برخى از گناهان وارد شده و بر آن است كه انجام آنها، كردار نيك يا ايمان را نابود مى‌كند، قابل تأويل است و از تأويل آن گريزى نيست. مگر گناهانى كه موجب قطع رابطه بنده با مولاى خويش شود و او را- اگر چه در باطن امر- به انكار پروردگارش بكشاند يا گناهى باشد كه انجام ندادن آن شرط درستى عمل پيشين باشد، مانند: ريا و آزار رساندن و منّت نهادن كه در صورت انجام آنان اثر عمل را از بين مى‌برد. نابودى اعمال در غير اين دو مورد، به صراحت با قانون همانندى در عقاب و با حكمت و عدل خداى متعال، ناسازگار است و مخالف با گفته او است: فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَهُ.[٢] (هركس به قدر ذرّه‌اى كار نيك كرده (پاداش) آن را خواهد ديد).

[١] كافى، ج ٢، ص ٣٨٠، شماره ١٠.

[٢] زلزله، ٧.