(منافقان كسانى هستند كه خدا آنان را لعن كرده و گوش و چشمشان را كر و كور گردانيد.) آيه نمايانگر خوارى و ذلتى است كه آنان خود، موجبات آن را فراهم آورده‌اند، بنابراين در دنباله آيه در مقام سرزنش و توبيخ آنان مى‌گويد: أَ فَلا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ أَمْ عَلى‌ قُلُوبٍ أَقْفالُها. (آيا منافقان در قرآن تدبّر و انديشه نمى‌كنند يا بر دلهايشان، قفلها (اى جهل و نفاق) زده‌اند؟.) ٢٢٩- آيه ٢٩ سوره محمد: أَمْ حَسِبَ الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ أَنْ لَنْ يُخْرِجَ اللَّهُ أَضْغانَهُمْ. آيا آنان كه در دل، مرض (نفاق پنهان) دارند، پندارند كه خدا كينه درونى آنها را بر اهل ايمان آشكار نمى‌سازد؟.) آيه درباره منافقان است كه با پيامبر دشمن بودند و بر ضد وى توطئه مى‌كردند، ولى خداى متعال آنان را رسوا كرد و نفاق و دورويى آنان را كه پنهان مى‌نمودند، آشكار نمود.

٢٣٠- آيه ٢٠ سوره فتح: كَفَّ أَيْدِيَ النَّاسِ عَنْكُمْ. (خداوند دست شرّ مردم (كافر) را از سر شما كوتاه كرد.) ٢٣١- آيه ٢٤ سوره فتح: وَ هُوَ الَّذِي كَفَّ أَيْدِيَهُمْ عَنْكُمْ وَ أَيْدِيَكُمْ عَنْهُمْ. (او خدايى است كه دست شرّ كفار (مكّه) را از سر شما و دست شما را هم به زمين مكه پس از پيروزيتان از سر آنها كوتاه كرد.) آيه بدين معنى است كه خدا علل و اسباب چنين خوددارى را فراهم مى‌آورد.

مسلمانان را از طريق منع و نهى از كارزار با كافران بازمى‌دارد و كافران را با افكندن ترس در دلهايشان از جنگ با مسلمانان بازمى‌دارد.

٢٣٢- آيه ٧ سوره حجرات: وَ لكِنَّ اللَّهَ حَبَّبَ إِلَيْكُمُ الْإِيمانَ وَ زَيَّنَهُ فِي قُلُوبِكُمْ وَ كَرَّهَ إِلَيْكُمُ الْكُفْرَ وَ الْفُسُوقَ وَ الْعِصْيانَ‌. (و ليكن خدا ايمان را محبوب شما قرار داد و آن را در دل‌هاى شما بياراست و كفر و فسق و نافرمانى را در نظر شما زشت و منفور كرد.) خداوند، ايمان را به وسيله بيان دلايل بر خوبى و درستى آن، محبوب قرار مى‌دهد، همان گونه كه ثواب و خشنودى خود را در پاداش پذيرش ايمان قرار داده است‌