آموزش علوم قرآن ط سازمان تبليغات - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٤٣٦ - درس صد و بيست و هفتم آيات متشابه از سوره قصص تا سوره تين

وَ لَهُمْ عَذابٌ شَدِيدٌ.[١] اى پيامبر بگو كه من به كتابى كه خدا فرستاد (قرآن) ايمان آورده‌ام و مأمورم كه ميان شما به عدالت حكم كنم. خداى يگانه پروردگار همه ما و شماست و پاداش عمل ما بر ما و عمل شما بر شماست (و پس از تبليغ رسالت) ديگر هيچ حجت و گفتگويى بين ما و شما باقى نيست. خدا (روز جزا براى حكم حق) ميان ما جمع مى‌كند و همه بسوى او بازمى‌گرديم. و آنان كه در دين خدا، جدل برانگيزند پس از آنكه خلق دعوت او را پذيرفتند، حجت آنان نزد خدا باطل است و بر آنها قهر و غضب سخت خواهد بود.

٢٢١- آيه ٤٤ سوره شورى: وَ مَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ فَما لَهُ مِنْ وَلِيٍّ مِنْ بَعْدِهِ‌. «و كسى را كه خدا گمراه كند، پس از خدا، آن‌كس را سرپرستى نباشد.) آيه بدين معنى است: آن كسى را كه خدا بر اثر دشمنى او با حق، خوار و ذليل مى‌كند، دوست و فريادرس ديگرى براى وى نماند.

٢٢٢- آيه ٥٢ سوره شورى: وَ لكِنْ جَعَلْناهُ نُوراً نَهْدِي بِهِ مَنْ نَشاءُ مِنْ عِبادِنا وَ إِنَّكَ لَتَهْدِي إِلى‌ صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ‌. (و ليكن آن را (كتاب و شرع را) نورى قرار داديم تا بدان هركس از بندگان خود را بخواهيم، هدايت كنيم و بى‌شك تو به راهى راست راهبرى مى‌كنى).

در اين آيه، هدايت از سوى خدا عبارت است از: توفيق و فزونى الطاف ويژه او كه به بندگان مؤمن او اختصاص دارد. بندگانى كه در راه ديدار پروردگارشان كوشش مى‌كنند. ولى هدايتى كه به عهده پيامبر است، ارشاد و راهنمايى است كه دربرگيرنده همه افراد جامعه است و گفتگوى كافى در اين باره در مسئله هدايت و توفيق آمده است.

٢٢٣- آيه ٢٠ سوره زخرف: وَ قالُوا لَوْ شاءَ الرَّحْمنُ ما عَبَدْناهُمْ. (مشركان گويند:

اگر خداى مهربان مى‌خواست، ما فرشتگان و بتان را نمى‌پرستيديم).

اشاعره، هم صدا با مشركان بر آن هستند كه اين آيه بر جبر در تكليف دلالت دارد، ولى خداى متعال در پاسخ آنان مى‌گويد:

[١] شورى، ١٥- ١٦.