روى آور. و قوم ستمكار فرعون را بگو آيا خدا ترس و پرهيزكار نمى‌شويد؟. موسى عرض كرد: اى پروردگار از آن مى‌ترسم كه فرعونيان آنان مرا تكذيب كنند. و از كفر آنها دلتنگ شوم و عقده زبانم به هدايت آنان بازنگردد. پس هارون برادرم را نيز با من به رسالت بفرست. و بر من از اين قوم قبطى (قوم فرعون) گناهى است كه مى‌ترسم مرا به قتل رسانند. خدا به موسى فرمود: هرگز مترس و با برادرت هارون بدين معجزات بسوى آنان برويد كه من همه جا با شما هستم و گفتار شما را مى‌شنوم.

پرسش اين است كه آيا شايسته است كسى- كه نامزد مقام پيامبرى است و خدا او را از بين خلق خود برگزيده است- از اين مقام استعفاء كند و بخواهد كه اين مقام به ديگرى واگذار شود؟

پاسخ: سنجش اين آيات با آيات ٢٣- ٣٥ سوره طه پاسخگوى اين پرسش است و روشن مى‌كند كه موسى استعفا نكرده و تنها از پروردگار خود خواسته است او را به وسيله كسى موثق از خاندانش كمك كند. او ناتوانى خود را از انجام اين رسالت به تنهايى، اظهار داشته است و خداى متعال نيز خواسته او را اجابت كرده است.

اينك آن آيات را بازگو مى‌كنيم:

اذْهَبْ إِلى‌ فِرْعَوْنَ إِنَّهُ طَغى‌. قالَ: رَبِّ اشْرَحْ لِي صَدْرِي. وَ يَسِّرْ لِي أَمْرِي- وَ احْلُلْ عُقْدَةً مِنْ لِسانِي. يَفْقَهُوا قَوْلِي. وَ اجْعَلْ لِي وَزِيراً مِنْ أَهْلِي. هارُونَ أَخِي اشْدُدْ بِهِ أَزْرِي. وَ أَشْرِكْهُ فِي أَمْرِي. كَيْ نُسَبِّحَكَ كَثِيراً. وَ نَذْكُرَكَ كَثِيراً إِنَّكَ كُنْتَ بِنا بَصِيراً. قالَ: قَدْ أُوتِيتَ سُؤْلَكَ يا مُوسى‌.[١] (اى موسى) اينك به رسالت به سوى فرعون روانه شو كه وى در كفر سخت طغيان كرده است. موسى به خدا عرضه داشت: پروردگارا شرح صدرم عطا فرما. و كار مرا آسان گردان. و عقده را از زبانم بگشا. تا مردم سخنم را خوب نفهمند. و نيز از اهل بيت من يكى را وزير و معاون من فرما. برادرم هارون را وزير من گردان. و به او پشت من را محكم كن. و او را در امر رسالت با من شريك ساز. تا دائم به ستايش و سپاس تو پردازيم. و ترا بسيار ياد كنيم. كه همانا تو به احوال ما بسى بصير هستى. پروردگار فرمود: اى موسى آنچه خواستى همه به تو اعطا گرديد.

همان گونه كه گفته شد اين آيات، آيات سوره شعراء را به تمام تفسير مى‌كند و

[١] طه، ٢٣- ٣٦.