آموزش علوم قرآن ط سازمان تبليغات - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٣١٧ - درس صد و بيست و يكم آيات متشابه سورههاى انعام و اعراف

آيه بدين معنى است كه خود، كردارشان را براى خود آرايش مى‌دهند و شيطان است كه كارهايشان را در چشم آنان زيبا مى‌نماياند و درباره استناد اين عمل به خداى سبحان پيشتر توضيح داده شد كه آنچه در جهان هستى رخ مى‌دهد از سوى مقدس اوست، از اين جهت كه توانايى بخشيدن براى انجام هر كار و يارى نيروهاى فعال در جهان هستى از خداى متعال است. نتيجه اينكه چنين تعبيرى از استدراجى حكايت مى‌كند كه كيفرى است نسبت به كافر كينه‌توزى كه در راه گمراهى سير مى‌كند.

٥٥- آيه ١١٠، سوره انعام:

وَ نُقَلِّبُ أَفْئِدَتَهُمْ وَ أَبْصارَهُمْ كَما لَمْ يُؤْمِنُوا بِهِ أَوَّلَ مَرَّةٍ وَ نَذَرُهُمْ فِي طُغْيانِهِمْ يَعْمَهُونَ‌.

دلها و ديدگان ايشان را دگرگون كرديم، چنانكه نخستين بار بدان ايمان نياوردند و مى‌گذاريم تا در سركشى خود فروروند.

مضمون آيه پيرامون خوارى كافرى است ستيزه جو و كينه‌توز نسبت به حق.

٥٦- آيه ١١١، سوره انعام:

ما كانُوا لِيُؤْمِنُوا إِلَّا أَنْ يَشاءَ اللَّهُ‌.

كافران ايمان نخواهند آورد، مگر آنكه خدا بخواهد.

آيه پيرامون نااميد كردن پيامبر (ص) است از ايمان آوردن آنان و خبر دادن از ستمى است كه دلهاى سنگينى آنان را از ياد خدا بازداشته است. ولى مشيت در آيه، تكوينى است كه اگر خداوند ايمان آوردنشان را خارج از اختيار آنان اراده مى‌كرد، با تكليف اختيارى كه مقدمه اختيار است، منافى بود.

٥٧- آيه ١١٢، سوره انعام: وَ كَذلِكَ جَعَلْنا لِكُلِّ نَبِيٍّ عَدُوًّا.- همچنين (كه تو دچار دشمن هستى) براى هر پيامبرى دشمنى قرار داديم».

آيه پيرامون دلدارى پيامبر است و آگاه كردن وى به اينكه پيامبران پيشين نيز با دشمنان سرسختى رويارو بودند و در راه دعوت حق شكيبايى پيشه كردند و پايدارى نمودند. علت استناد آن به خدا پيشتر گفته شد و در شماره ترتيب ١٧٨ نيز در اين باره گفتگو خواهد شد.

٥٨- آيه ١١٢، سوره مائده: وَ لَوْ شاءَ رَبُّكَ ما فَعَلُوهُ‌. اگر پروردگار تو مى‌خواست،