آموزش علوم قرآن ط سازمان تبليغات - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٥٧٦ - آيا آيات«حبط» داراى عموميت است؟

نسبت به ايشان و پايين آوردن مقام عالى آن حضرت تا درجه بنده در بند است (العياذ باللّه) كارى كه سرانجام به كوچك شمردن و تحقير مقام نبوت و چه بسا انكار آن مى‌انجامد و پيامبر خدا را در رديف ديگر مردم به شمار مى‌آورد كه نه آن حضرت دارى مزيتى است و نه جايگاهى شامخ دارد. اين مطلب، در حدّ كفر و ارتداد است كه ممكن است فرد مرتكب آن بدان توجه نكند.

بدانچه گفته شد شواهدى از آيات اين سوره بدست مى‌آيد:

١- يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تُقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيِ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ اتَّقُوا اللَّهَ‌[١] (اى كسانى كه به خدا ايمان آورده‌ايد (در هيچ كارى) بر خدا و رسول تقدم مجوييد، و از خدا بترسيد.) يكى از سران قبيله «بنى تميم» بدين گمان كه چون رهبرى قبيله‌اى را به عهده دارد، و تعداد افراد آن قبيله از تعداد افراد قبيله پيامبر (ص) بيشتر است، بنابراين، او از پيامبر مهم‌تر هست. لذا هنگامى كه با پيامبر مى‌رفت، به تكبر و بزرگ شمردن خود و قبيله خويش، بر آن حضرت پيشى مى‌گرفت كه بى‌شك اين رفتار، اهانت به مقام پيامبرى بزرگ همچون «محمد (ص)» به شمار مى‌آمد. به همين علت خداى متعال، به اين گونه افراد هشدار مى‌دهد كه از عقوبت اين روش ناپسند و گناه بزرگ- كه احيانا به كفر و ارتداد مى‌انجامد- بپرهيزند.

٢- جمله‌ كَجَهْرِ بَعْضِكُمْ لِبَعْضٍ‌ در آيه دوم، نمايانگر اين مطلب است كه آنان، مقام والا و برجسته پيامبر را از جنبه فضيلت و كرامت، همانند مقامات خود و در همان سطح موقعيتهاى پايين خويش، فرض مى‌كردند كه قهرا تصورى اين چنين و رفتار بر پايه اين گمان، تحقير نسبت به مقام پيامبر (ص) است.

٣- إِنَّ الَّذِينَ يَغُضُّونَ أَصْواتَهُمْ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ أُولئِكَ الَّذِينَ امْتَحَنَ اللَّهُ قُلُوبَهُمْ لِلتَّقْوى‌[٢] (آنان كه نزد رسول خدا (براى احترام او) به صداى آرام و آهسته سخن گويند، آنها هستند كه خدا دلهايشان را براى مقام تقوا آزموده است.)

[١] حجرات، ١.

[٢] حجرات، ٣.