آموزش علوم قرآن ط سازمان تبليغات - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٥٥٤ - درس صد و سى و چهارم فرضيه احباط در چند مرحله

عموميت دارد و در آخرت، خاص مؤمنان است:

تِلْكَ الْجَنَّةُ الَّتِي نُورِثُ مِنْ عِبادِنا مَنْ كانَ تَقِيًّا.[١] اين همان بهشتى است كه ما بندگان پاك متقى خود را وارث آن مى‌گردانيم.

سابِقُوا إِلى‌ مَغْفِرَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ وَ جَنَّةٍ عَرْضُها كَعَرْضِ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ أُعِدَّتْ لِلَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَ رُسُلِهِ.[٢] (اى بندگان) به سوى آمرزش پروردگارتان بشتابيد و به راه بهشتى كه عرضش به قدر پهناى آسمان و زمين است. آن بهشت براى اهل ايمان به خدا و پيامبرانش مهيا گرديده است.

خلاصه، آنچه پيرامون حبط اعمال كافران ثابت و مسلّم است، نابودى كردار آنان در سراى ديگر است كه در آن سرا آنان را بهره و نصيبى نباشد و اين سخن، گفته خداى متعال است:

اللَّهُ لَطِيفٌ بِعِبادِهِ يَرْزُقُ مَنْ يَشاءُ وَ هُوَ الْقَوِيُّ الْعَزِيزُ* مَنْ كانَ يُرِيدُ حَرْثَ الْآخِرَةِ نَزِدْ لَهُ فِي حَرْثِهِ وَ مَنْ كانَ يُرِيدُ حَرْثَ الدُّنْيا نُؤْتِهِ مِنْها وَ ما لَهُ فِي الْآخِرَةِ مِنْ نَصِيبٍ.[٣] هركس حاصل مزرعه آخرت را بخواهد، ما بر تخمى كه كاشته مى‌افزاييم و هركس تنها حاصل كشت دنيا را بخواهد، او را هم از آن نصيب مى‌كنيم ولى در آخرت (از نعمت ابدى آن) نصيبى نخواهد يافت.

فَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَقُولُ رَبَّنا آتِنا فِي الدُّنْيا وَ ما لَهُ فِي الْآخِرَةِ مِنْ خَلاقٍ* وَ مِنْهُمْ مَنْ يَقُولُ رَبَّنا آتِنا فِي الدُّنْيا حَسَنَةً وَ فِي الْآخِرَةِ حَسَنَةً وَ قِنا عَذابَ النَّارِ أُولئِكَ لَهُمْ نَصِيبٌ مِمَّا كَسَبُوا وَ اللَّهُ سَرِيعُ الْحِسابِ.[٤] برخى مردم از خدا تنها تمناى متاع دنيوى كنند، و آنان را از نعمت آخرت نصيبى نيست.

و برخى ديگر گويند: بار خدايا! ما را از نعمتهاى دنيا و آخرت هر دو بهره‌مند گردان و از

[١] مريم، ٦٣.

[٢] حديد، ٢١.

[٣] شورى، ١٩- ٢٠.

[٤] بقره، ٢٠٠- ٢٠٢.