تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٦٤٨ - در تكاپو در راه عبوديت هرگز گمان نكنيد كه به مقصد رسيده ايد

به منزلهء علت براى مرحلهء سوم ( مرحلهء بروز آثار جسمانى ) مى گردد . باز در اين مورد سنخيتى ميان علت و معلول ديده نمى شود ، سه خاصيت كه براى خشم گفتيم به هيچ وجه با آن چه از موضوع خشم در روان خود درمى يابيم تشابه و سنخيتى ندارند .


((١٣١٣)) ز انكه مخلص در خطر باشد مدام تا ز خود خالص نگردد او تمام
((١٣١٤)) ز انكه در راه است و ره زن بىحد است آن رهد كاو در امان ايزد است
در تكاپو در راه عبوديت هرگز گمان نكنيد كه به مقصد رسيده ايد جلال الدين اين مضمون را در ابيات گذشته نيز متذكر شده و گفته است :
من غلام آن كه او در هر رباط خويش را واصل نداند بر سماط با نظر به اين كه راهرو نيروى حركت بىنهايت دارد و راهى را كه خواهد پيمود بىنهايت است ، كدامين عاقل هشيار در نقطهاى از زندگانى و در حالتى از حالات روحى توقف كرده مى گويد : اين است سر منزل نهايى ، اين است مقصد اصلى ، اين است پايان سير و سلوك ؟