تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٣٧٥ - عشق وفاى ثابت به وجود مى آورد و با دگرگونى صورتها وفا دگرگون نمى گردد

((٧٠٧)) چون وفا آن عشق افزون مى كند كى وفا صورت دگرگون مى كند
عشق وفاى ثابت به وجود مى آورد و با دگرگونى صورتها وفا دگرگون نمى گردد در تفسير بيت فوق اختلاف نظرى ميان شارحين مثنوى به وجود آمده است ، به نظر مى رسد معناى بيت همان است كه ما در عنوان بحث گفتيم و آن اين است كه ترديدى نيست كه عشق در انسان نوعى از پديدهء روانى ايجاد مى كند كه ما آن را وفا مى ناميم . اين پديدهء روانى كشف مى كند از اين كه عشق موجب شده است كه زيبايى معشوق و اشتياق به آن در روح انسانى رسوب كرده و در مقابل انگيزه هاى منفى مقاومت نشان خواهد داد ، اين وفا به وجود خود ادامه مى دهد و با دگرگونى صورتها بلكه با از بين رفتن صورت معشوق زايل نمى شود . مى گويند : آتش عشق مجنون با اين كه ليلى ازدواج كرده و فرزند و نوه پيدا كرده بود خاموش نگشته و به همان حالت اولى باقى بوده است . بيت ذيل را به مجنون نسبت داده‌اند :

فشاب بنو ليلى و شاب ابن بنتها و حرقة ليلى فى الفؤاد كما هياً