آموزش علوم قرآن ط سازمان تبليغات - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٦٠٥ - ١ - خطاى آدم(ع)

بدبختى گرفتار شويد».

فَوَسْوَسَ إِلَيْهِ الشَّيْطانُ قالَ يا آدَمُ هَلْ أَدُلُّكَ عَلى‌ شَجَرَةِ الْخُلْدِ وَ مُلْكٍ لا يَبْلى‌، فَأَكَلا مِنْها فَبَدَتْ لَهُما سَوْآتُهُما وَ طَفِقا يَخْصِفانِ عَلَيْهِما مِنْ وَرَقِ الْجَنَّةِ، وَ عَصى‌ آدَمُ رَبَّهُ فَغَوى‌.[١] باز (با اين همه سفارش) شيطان در او وسوسه كرد و گفت: اى آدم آيا (ميل دارى) ترا بر درخت ابديت و ملك جاودانى دلالت كنم؟. (آدم پرسيد آن كدام است؟ شيطان گفت: همان درختى كه از آن ممنوع شدى بخور تا عمر ابد يابى) پس آدم و حوا (فريب خورده) از آن درخت تناول كردند، بدين جهت عورت آنها در نظرشان پديدار شد و خواستند تا به ساترى از برگ درختان بهشت، خود را بپوشانند و آدم نافرمانى خداى خود كرد و گمراه شد.

اينهاست آياتى كه نمايانگر خطاى آدم است كه او با نزديك شدن به درخت ممنوع، ستمگر شمرده شده است و پيمان خدا، شامل ستمگران نمى‌گردد: لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ.[٢] شايسته يادآورى است كه وسوسه شيطان در آدم مؤثر افتاد و موجب لغزش و گمراهى او شد. حال آنكه خداى متعال مى‌گويد:

إِنَّ عِبادِي لَيْسَ لَكَ عَلَيْهِمْ سُلْطانٌ إِلَّا مَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْغاوِينَ.[٣] بى‌گمان تو را بر بندگان من تسلطى نيست، مگر كسى از گمراهان كه از تو پيروى كنند.

نيز او پروردگارش را نافرمانى كرد و نهى و منع او را گردن ننهاد و خود را به گرداب شقاوت افكند و خدا درباره آنكه خود را به شقاوت افكند، مى‌گويد:

[١] طه، ١١٩- ١٢٠.

[٢] بقره، ١٢٤.

[٣] حجر، ٤٢.