آموزش علوم قرآن ط سازمان تبليغات - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٥٧٢ - آيا آيات«حبط» داراى عموميت است؟

زيرا پرستش طاغوت، گناهى غير قابل آمرزش است و آن چنان نيست كه اگر مؤمنى در سراسر زندگانى خود، احيانا يك‌بار دچار چنين گناهى شد به ايمان او آسيبى وارد نياورد.

كوتاه سخن آنكه خداى متعال، در آيه مورد گفتگو، نخست مسئله ايمان و انجام طاعات را بيان كرده و در سخن خود، صيغه ماضى را به كار گرفته است كه بر فعل دائمى و هميشگى دلالت دارد (الذين احسنوا). آنگاه گناهان و پرهيز از گناه را بيان كرده و در سخن خود، صيغه مضارع را به كار مى‌برد تا نشان دهد كه مؤمن خود ملزم به ترك گناه و پرهيز از آن است. نتيجه اينكه اگر مؤمن احيانا به گناهى دست زد، موجب زيان او نخواهد بود زيرا كه:

إِنَّ الْحَسَناتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئاتِ.[١] البته خوبى و نيكوكاريهاى شما، زشتى كارهايتان را نابود مى‌سازد.

اين اختلاف تعبير (ماضى و مضارع) به روشنى نشان مى‌دهد كه يك گناه به دنبال كارهاى شايسته، كارهاى نيك پيش از خود را نابود نمى‌كند، آن گونه كه طرفداران «حبط» تصور كرده‌اند. و آيه با مسئله «احباط» ارتباطى ندارد.

٣- يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تُبْطِلُوا صَدَقاتِكُمْ بِالْمَنِّ وَ الْأَذى‌، كَالَّذِي يُنْفِقُ مالَهُ رِئاءَ النَّاسِ وَ لا يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ صَفْوانٍ عَلَيْهِ تُرابٌ فَأَصابَهُ وابِلٌ فَتَرَكَهُ صَلْداً، لا يَقْدِرُونَ عَلى‌ شَيْ‌ءٍ مِمَّا كَسَبُوا، وَ اللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الْكافِرِينَ‌.[٢] اى اهل ايمان، صدقات خود را به سبب منّت و آزار تباه نسازيد، مانند آنكه مال خود را از روى ريا انفاق كند (تا خودنمايى و جلب توجه مردم را به خود كند) و به خدا و روز قيامت ايمان نياورده است. مثل چنين مرد رياكارى بدان مى‌ماند كه به جاى آنكه در زمين قابلى دانه بذر افشاند، دانه را بر روى سنگ سخت ريزد و تندبارانى، غبار آن را نيز بشويد كه نتوانند هيچ از آن حاصلى بدست آورند و خدا گروه كافران را راه سعادت ننمايد.

[١] هود، ١١٤.

[٢] بقره، ٢٦٤.