آموزش علوم قرآن ط سازمان تبليغات - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٣٧٦ - درس صد و بيست و چهارم آيات متشابه سورههاى يوسف، رعد، ابراهيم، حجر و نحل

آنان را به‌وسيله ايمان خودشان هدايت مى‌كند: يَهْدِيهِمْ رَبُّهُمْ بِإِيمانِهِمْ‌.[١] همان گونه كه خوارى براى آنان است كه در نابود ساختن آيات خدا كوشش كردند و گمان داشتند خدا را ناتوان مى‌كنند. كه بر آنان عذابى سخت و دردناك خواهد بود: وَ الَّذِينَ سَعَوْا فِي آياتِنا مُعاجِزِينَ أُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ مِنْ رِجْزٍ أَلِيمٌ‌[٢].

١٢٥- آيه ٣٢، سوره ابراهيم: وَ سَخَّرَ لَكُمُ الْفُلْكَ لِتَجْرِيَ فِي الْبَحْرِ بِأَمْرِهِ‌.- خداوند كشتى‌ها را به امر خود به روى دريا و نهرها را بر روى زمين به اختيار شما جارى گردانيد.» پيشتر پيرامون علت انتساب كارها به خداى متعال، به گونه مطلق- اگر چه ساخته دست آدميان باشد و به اختيار از اراده آنان سرچشمه گيرد- سخن گفتيم.

(رجوع شود).

١٢٦- آيه ٣٥، سوره ابراهيم: وَ اجْنُبْنِي وَ بَنِيَّ أَنْ نَعْبُدَ الْأَصْنامَ‌.- ابراهيم عرض كرد پروردگارا من و فرزندانم را از پرستش بتان دور دار.» اين دعا، دعايى به پيشگاه خداى متعال است كه او را توفيق دهد و ارشاد كند و مشمول عنايت و لطف بيشتر خود كه ويژه مؤمنان است، قرار دهد.

١٢٧- آيه ٤٠، سوره ابراهيم: رَبِّ اجْعَلْنِي مُقِيمَ الصَّلاةِ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي‌.- پروردگارا من و ذرّيه مرا نمازگزار گردان».

اين آيه، همانند آيه پيشين است و درخواست ابراهيم (ع) بدين معنى است كه مرا در زندگى دنيا بر «قول ثابت» پايدار بدار كه توفيق و تأييد خداى متعال را بر پايدارى و استوارى مى‌خواهد.[٣] ١٢٨- آيه ٢١، سوره حجر: وَ إِنْ مِنْ شَيْ‌ءٍ إِلَّا عِنْدَنا خَزائِنُهُ وَ ما نُنَزِّلُهُ إِلَّا بِقَدَرٍ مَعْلُومٍ‌.

- و (بدانكه) هيچ‌چيز در جهان نيست جز آنكه منبع و خزينه آن نزد ما خواهد بود، ولى ما آن را بر عالم خلق مگر به اندازه معين كه مصلحت است، نمى‌فرستيم».

«اشاعره» و ديگر جبرگرايان در اسلام، بر آنند كه اين آيه نشان‌دهنده آن است‌

[١] يونس، ٩.

[٢] سباء، ٥.

[٣] ر. ك: شماره ١٢٤.