آيات و معجزات بسيار است و علامه رحمه اللّه فرمود در كتاب نهايه المرام معجزات ديگر هم آورديم و خود اين بنده در كتاب راه سعادت در اثبات نبوت چند معجزه و خبر غيب نوشته‌ام و از بعضى از آنها نتوان گذشت. يكى خبر از آتش حجاز است كه بخارى و مسلم در صحاح خود روايت كردند و البته اين دو كتاب در مائه سيم نوشته شده و اين آتش در مائه هفتم ظاهر شد و همه مورخين آورده‌اند حتى كتب فارسى از جمله در بحيره فزونى و ما در صفحه ٥٦ و ٥٧ چاپ جديد از كتاب راه سعادت تفصيل داده‌ايم.

ديگر خبر امير المؤمنين عليه السّلام از آمدن مغول است كه آن را هم بايد دليل نبوت پيغمبر شمرد و آن را در صفحه ٥٣ و ٥٤ از همان كتاب راه سعادت نوشته‌ام اين خبر سيصد سال پيش از آمدن مغول در كتاب نهج البلاغه ثبت شده است و همان خبر بود كه پدر علامه و علماى حله به هلاكو گفتند و او را از خبر امير المؤمنين آگاه ساختند و براى نجف و كربلا شر فهما اللّه و حله امان‌نامه گرفتند پيش از فتح بغداد.

از جمله (ص ٧٠) قبله مدينه طيبه است و محراب مبارك حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم كه آن حضرت بى‌آلات نجومى تعيين فرمود و گفت موانع از پيش چشم من برداشته شد تا كعبه را در اين جهت ديدم در نزديك بزمان ما با آلات دقيق طول و عرض مكه و مدينه مشخص گرديد و صحت قبله محراب معلوم گشت و بعضى مردم بواسطه دقيق نبودن آلات تعيين بين الطولين آن را نميدانستند و تفصيل آن در صفحه (٧٠) از راه سعادت هست.

مصنف اين كتاب در نقد المحصل گفته است كه هرگاه كسى در راه پسنديده رود و نزد عوام و خواص ممدوح باشد و ادعا كند از جانب خدا مأمور است و دليل بر درستى دعوى خويش خارق عادات آورد بگويد هر كس تصديق من نمى‌كند مانند آنكه من آورم بياورد و نياورند شبهه در نبوت او نمى‌ماند با آنكه در سفر پنجم توراة (سفر تثنيه ١٨) كه خدا خطاب بموسى گفت من براى ايشان پيغمبرى برمى‌انگيزم مانند تو از ميان برادران ايشان و هر مردى كه گوش فرا ندهد بآنچه از كلمات من ادا ميكند بنام من از او انتقام ميكشم و در فصل چهاردهم انجيل يوحناست كه من از پروردگار ميخواهم تا فارقليط ديگر بشما بدهد