شرح تجريد الاعتقاد - الشعراني، ابو الحسن - الصفحة ٥٠٧ - امامت لطف است

انسان كامل را اشرف مخلوقات ميدانند و تفصيل اين مطالب مناسب اين كتاب مختصر نيست.

المقصد الخامس في الإمامة

[امامت لطف است‌]

الإمام لطف فيجب نصبه على اللّه تعالى تحصيلا للغرض.

در اين مقصد چند مسأله است.

مسأله اولى- در اينكه نصب امام بر خدا واجب است.

خوارج و اصم از معتزله گفتند وجود امام لازم نيست نه بر خدا واجب است امامى نصب كند و نه مردم كسى را انتخاب كنند و ديگران واجب دانستند.

ابو على جبائى و پسرش گفتند واجب عقلى نيست بلكه در شرع بر مردم واجب شد كه امام انتخاب كنند و مذهب اشاعره و اهل حديث همين است، ابو حسين بصرى و معتزله بغداد و اماميه گويند واجب عقلى است الا آنكه اماميه گويند بر خدا واجب است نصب كند و معتزله بغداد گفتند بر مردم واجب است و دليل اماميه آن است كه وجود امام لطف است و لطف بر خدا واجب است و گوئيم امام لطف است چون با وجود او مردم بطاعت نزديك مى‌شوند و از معصيت دور و اگر امام نباشد فتنه و فساد بسيار برمى‌خيزد و همه مردم ميدانند بى‌وجود رئيس چه آشفتگى در معيشت مردم روى ميدهد و اگر رئيس امام باشد هم امر دين منظم است هم امر دنيا.

و المفاسد معلومة الانتفاء و انحصار اللّطف فيه معلوم للعقلاء و وجوده لطف و تصرّفه لطف آخر و عدمه منا.

چند اعتراض بر دليل مذكور كردند و مؤلف جواب از آنها مى‌فرمايد.

اعتراض اول- پيش از اين گفته شد لطف بر خدا واجب است اگر مفاسد و موانعى از آن نباشد و ما تصديق ميكنيم وجود امام لطف است اما شايد مفاسدى باشد كه ما از