(٥٤٣)- مبادا: در اصل «مبوادا» بوده است. فعل نهى الزامى است و الف آخر آن الف اطلاق است و حذف آن روا است. در زبان معمول، مبادا در مورد حادثه قابل حذر به كار ميرود مثلا ميگويند: براى روز مبادا اندوخته‌اى بايد.

(٥٤٤)-

اگر گنجى كنى بر عاميان بخش ...

قطعه بر وزن شماره ٧ با قافيه مقيد موصول.

(٥٤٥)- عاميان: عموم مردم يا مردم عادى.

(٥٤٦)- جو و برنج: در اينجا مقدارى است كه باندازه يك برنج يا جو متوسط باشد.

در اصطلاح صرافى قديم و همچنين در اصطلاح مالكيت، هر قطعه زمين يا دينار به ششدانگ تقسيم ميشود و هردانگ به شانزده شعير منقسم ميگردد و شعير، عربى جو است. ريشه جو در پهلوى‌anaY بمعنى گندم ميباشد. ضمنا بايد دانست كه گندم هم يكى از واحدهاى وزن بوده زيرا سير را به ١٦ مثقال و مثقال را به ٢٤ نخود و نخود را به چهار گندم تقسيم ميكردند.

(٥٤٧)- زجر: شكنجه. مراد از زجر فرمودن، در اينجا، ملامت كردن است.

(٥٤٨)-

قارون هلاك شد كه چهل خانه گنج داشت ...

بيت بر وزن شماره ١٩ با قافيه مردف مركب.

مصراع اول اشاره است به داستان قارون كه در قرآن مجيد سوره قصص، آيه ٧٦ مذكور است:

وَ آتَيْناهُ مِنَ الْكُنُوزِ ما إِنَّ مَفاتِحَهُ لَتَنُوأُ بِالْعُصْبَةِ أُولِي الْقُوَّةِ ترجمه: به قارون آنقدر گنج داديم كه حمل كليدهاى آن بر گروهى خاص از افراد نيرومند گران مى‌آمد. در همين سوره عاقبت كار او بيان شده:

فَخَسَفْنا بِهِ وَ بِدارِهِ الْأَرْضَ‌ اين داستان بصورت ديگرى در تورات آمده و قهرمان داستان را تورات «كورا» يا «كورح» ناميده است. (رجوع شود به اعلام قرآن مقاله قارون).

حكايت «١٩» آورده‌اند كه نوشيروان عادل را در شكارگاهى صيدى كباب مى‌كردند ...

(٥٤٩)- عادل: صفت عربى و ترجمه دادگر است كه لقب انوشيروان بوده.

بموجب نقل تاريخ بلعمى و غرر اخبار ملوك الفرس ثعالبى، پيغمبر اكرم فرموده است:

ولدت فى زمن الملك العادل‌

(٥٥٠)- كباب: لفظ عربى است بمعنى گوشت بريان شده.

(٥٥١)- روستا: ريشه پهلوى آن «رستا» است بمعنى ده، معرب آن رستاق و جمع عربى‌