شرح محقق بارع جمال الدين محمد خوانسارى بر غُرر الحكَم و دُرَر الكَلم - آقا جمال خوانسارى - الصفحة ٨٨ - ٩٦٣٠ ما أنزل الموت منزله من عد غدا من أجله
نيز مىتواند شد[١].
٩٦٢٨ ما كان الله سبحانه ليفتح على أحد باب الشكر و يغلق عليه باب المزيد.
نيست خداى سبحانه چنين كه بگشايد بر كسى در شكر را و ببندد بر او در زيادتى را، يعنى حق تعالى چنين نيست كه كسى را توفيق شكر بدهد و او شكر او كند و حق تعالى در زيادتى نعمت را بر روى او ببندد بلكه البته هر كه شكر او كند در زيادتى نعمت را بر روى او بگشايد.
٩٦٢٩ ما زالت عنكم نعمة و لا غضارة عيش الا بذنوب اجترحتموها و ما الله بظلام للعبيد.
زايل نشده از شما نعمتى و نه خوشى زندگانيى مگر بسبب گناهانى كه كسب كرده باشيد آنها را، و نيست خدا بسيار ظلم كننده از براى بندگان، اقتباس آيه كريمه جهت اشاره باينست كه اگر بى گناهى از جانب ايشان، نعمت ايشان و خوشى زندگانى ايشان زايل شود با كمال جود و كرم حق تعالى، اين ظلمى است بر ايشان و حق تعالى منزه است از آن.
٩٦٣٠ ما أنزل الموت منزله من عد غدا من أجله.
[١] - اصح اين است كه« ظلام» در اين قبيل موارد صيغه نسبت است، سيوطى در البهجة المرضية در شرح اين بيت ابن مالك.
|
سألتُ حبيبى الوصلَ منه دُعابَةً |
و أعْلَمُ أنَّ الوصل ليس يكونُ |
|
|
فمَاسَ دلالًا و ابتهاجاً و قال لى |
برفقٍ مجيباً( ما سألتَ يَهُونُ) |
|