شرح محقق بارع جمال الدين محمد خوانسارى بر غُرر الحكَم و دُرَر الكَلم - آقا جمال خوانسارى - الصفحة ١٠٠ - ٩٦٧٤ ما توسل أحد الى بوسيلة أجل عندى من يد سبقت منى اليه لا ربيها عنده باتباعها أختها فأن منع الأواخر يقطع شكر الأوائل
دفع نكند خداى سبحانه از مؤمن چيزى از بلاى دنيا و عذاب آخرت را مگر بسبب خشنودى او بقاضى خدا و نيكوئى صبر او بر بلاى او، يعنى بلائى كه از جانب خدا باشد، و ممكن است مراد به «او» در آخر نيز همان مؤمن باشد يعنى صبر او بر بلائى كه وارد شود بر او[١].
٩٦٧٢ ما تواخى قوم على غير ذات الله سبحانه الا كانت أخوتهم عليهم ترة يوم العرض على الله سبحانه.
برادر يكديگر نشده هيچ قومى بر غير راه خداى سبحانه مگر اين كه بوده باشد برادرى ايشان برايشان نقصى روز عرض بر خداى سبحانه، يعنى بردارى ايشان سبب نقص مراتب و كمى بهرههاى ايشان مىگردد در آن روز بخلاف برادرى كه در راه خدا باشد كه سبب بلندى مرتبه و زيادتى اجر و ثواب مىگردد در آن روز.
٩٦٧٣ ما أحسن تواضع الاغنياء للفقراء طلبا لما عند الله سبحانه. و ما أحسن تيه الفقراء على الاغنياء اتكالا على الله سبحانه.
چه نيكوست فروتنى توانگران از براى درويشان براى طلب آنچه نزد خداى سبحانه است، يعنى از اجر و ثواب آن، و چه نيكوست تكبر كردن درويشان بر توانگرى از روى اعتماد بر خداى سبحانه، و واگذاشتن امور خود باو.
٩٦٧٤ ما توسل أحد الى بوسيلة أجل عندى من يد سبقت منى اليه لا ربيها عنده باتباعها أختها فأن منع الأواخر يقطع شكر الأوائل.
وسيله نجسته كسى بسوى من وسيله كه بوده باشد بزرگتر نزد من از نعمتى كه پيشى گرفته باشد از من بسوى او تا اين كه تربيت نمايم آن نعمت را نزد او
[١] - يعنى ضمير« بلائه» بلفظ« المؤمن» برگردد و بر فرض اول بلفظ« الله» بر مىگردد.