شرح محقق بارع جمال الدين محمد خوانسارى بر غُرر الحكَم و دُرَر الكَلم - آقا جمال خوانسارى - الصفحة ٤٨٣ - ١١٠٤١ يظهر شيمة المحسنين، و يبطن عمل المسيئين
أمر مىفرمايد مردم را و خود أمر پذير نمىشود، و حذر مىفرمايد ايشان را و خود حذر نمىكند.
يرجو ثواب ما لم يعمل، و يأمن عقاب جرم متيقن.
اميد مىدارد ثواب آنچه را نكرده، و ايمنى دارد از عقاب گناه يقين داشته شده.
يستميل وجوه الناس بتدينه، و يبطن ضد ما يعلن.
ميل مىفرمايد رويهاى مردم را بسوى خود بديندارى خود كه وامىماند، و در نهان ميكند ضد آنچه را آشكار ميكند.
يعرف لنفسه على غيره، و لا يعرف عليها لغيره.
ميداند از براى نفس خود بر غير خود، و نمىداند بر نفس خود از براى غير خود يعنى حقوقى كه خود بر ديگران داشته باشد ميداند و طلب و بازيافت ميكند، و حقوقى كه ديگران بر او داشته باشند نمىدهد و بجا نمىآورد.
يخاف على غيره بأكثر من ذنبه، و يرجو لنفسه أكثر من عمله.
مىترسد بر غير خود بيشتر از گناه او، و اميد دارد از براى نفس خود بيشتر از عمل خود، مراد به «ترسيدن بر غير خود ببيشتر از گناه او» اينست كه عقاب گناه او را عظيم مىشمارد و بيشتر از گناه او وامىماند، و از براى خود ثواب را بر عكس اين اميد دارد.
يرجو الله فى الكبير و يرجو العباد فى الصغير، فيعطى العبد ما لا يعطى الرب.
اميد مىدارد خدا را در بزرگ و اميد مىدارد بندگان را در كوچك، پس عطا ميكند بنده را آنچه عطا نمىكند پروردگار را.