شرح محقق بارع جمال الدين محمد خوانسارى بر غُرر الحكَم و دُرَر الكَلم - آقا جمال خوانسارى - الصفحة ٣٢٧ - ١٠٣٩٣ لا يحنن أحدكم حنين الأمة على ما زوى عنه من الدنيا
و «كفايت كنند از شما آن را اهل آن» يعنى آن را جمعى ديگر بجاى شما بكنند و اهل آن گردند، پس گويا كارگزارى آن كنند از براى شما باعتبار اين كه شما نمىخواستيد كه از اهل آن باشيد و ايشان خود را از اهل آن كردند و شما از اهل آن نشديد پس گويا ايشان كارگزارى كار آن كردند از براى شما و شما را فارغ كردند از آن، و الله تعالى يعلم.
١٠٣٩٢ لا تجعل أكبر همك بأهلك و ولدك، فانهم إن يكونوا أولياء الله سبحانه فان الله لا يضيع وليه، و إن يكونوا أعداء الله فما همك بأعداء الله.
مگردان بزرگترين اندوه خود را براى اهل خود و فرزند خود، پس بدرستى كه ايشان اگر بوده باشند دوستان خداى سبحانه پس بدرستى كه خدا ضايع نخواهد كرد دوست خود را، و اگر بوده باشند دشمنان خدا پس چيست اندوه تو از براى دشمنان خدا. «مگردان بزرگترين اندوه خود را» درين اشاره است باين كه اندوه زياد از براى ايشان نبايد داشت بنا بر وجهى كه فرمودهاند، و اين كه فى الجمله در اندوه و فكر ايشان و تدبير معاش ايشان بودن بعد از خود قصورى ندارد، زيرا كه حق تعالى با وجود اين كه متكفل روزى هر كسى شده رخصت داده در سعى فى الجمله از براى آن بلكه امر فرموده بآن، نهايت منع كرده از سعى زياد از براى آن، پس از براى ايشان نيز اندوه زياد در كار نيست و منعى از غمخوارى ايشان فى الجمله نيست اندوه زياد بايد كه از براى آخرت خود و رستگارى در آن باشد.
١٠٣٩٣ لا يحنن أحدكم حنين الأمة على ما زوى عنه من الدنيا.
نگريد سخت زينهار أحدى از شما مانند كنيز بر آنچه دور كرده شده باشد