شرح محقق بارع جمال الدين محمد خوانسارى بر غُرر الحكَم و دُرَر الكَلم - آقا جمال خوانسارى - الصفحة ٤١٧ - ١٠٨٥٠ لا يصدق ايمان عبد حتى يكون بما فى يد الله سبحانه أوثق منه بما فى يده
نيست بى نيازى كسى را از طلب و از قدر كفاف خود از توشه، يعنى لازم است بر هر كس كه طلب روزى كند و قدر كفاف خود را از توشه جويا باشد، و اين منافات ندارد با اين كه حق تعالى ضامن روزى شده زيرا ممكن است كه آن مشروط بقدرى طلب باشد.
١٠٨٤٨ لا يسعد امرء الا بطاعة الله سبحانه، و لا يشقى امرء الا بمعصية الله.
نيكبخت نمىگردد هيچ مردى مگر بفرمانبردارى خداى سبحانه، و بدبخت نمىگردد هيچ مردى مگر بنافرمانى خدا.
١٠٨٤٩ لا يكمل ايمان عبد حتى يحب من أحبه الله سبحانه، و يبغض من أبغضه الله سبحانه.
كامل نمىگردد ايمان بنده تا اين كه دوست دارد كسى را كه دوست داشته او را خداى سبحانه، و دشمن دارد كسى را كه دشمن داشته او را خداى سبحانه، و در بعضى نسخهها «لله» بى الف در هر دو موضع است و بنا بر اين ترجمه اينست كه:
تا اين كه دوست دارد هر كه را دوست داشته او را از براى خداى سبحانه و دشمن دارد هر كه را دشمن داشته او را از براى خداى سبحانه يعنى هر دوستى و دشمنى او از براى رضاى خدا باشد و كمال اين معنى زياده از اول است و در بعض نسخهها بجاى «من» در هر دو موضع «ما» ست و بنا بر اين در ترجمه بجاى هر كه «هر چه» بايد و كمال اين نيز زياده از آنست.
١٠٨٥٠ لا يصدق ايمان عبد حتى يكون بما فى يد الله سبحانه أوثق منه بما فى يده.
راست نمىشود ايمان هيچ بنده تا اين كه بوده باشد به آن چه در دست خداى سبحانه است اعتماد دارندهتر از او به آن چه در دست خودش باشد.