شرح محقق بارع جمال الدين محمد خوانسارى بر غُرر الحكَم و دُرَر الكَلم - آقا جمال خوانسارى - الصفحة ٨٠ - ٩٦٠٦ ما خلق الله سبحانه أمرا عبثا فيلهو
دشنام ندادهاند دو كس يكديگر را مگر اين كه غالب شده لئيمتر آنها، مراد اينست كه دشنام دادن كار مردم لئيم يعنى دنى پست مرتبه است، پس هر گاه دو كس دشنام بيكديگر دهند هر يكى كه دنىتر و پست مرتبهتر باشد او غلبه كند.
٩٦٠٣ ما تلاحى اثنان فظهر الا أسفههما.
منازعه نكردهاند دو كس با يكديگر پس غلبه آورده باشد مگر سفيهتر آنها، مراد بر قياس فقره سابق اينست كه منازعه كردن كار مردم سفيه كم عقل است پس هر گاه دو كس با يكديگر منازعه كنند غلبه نكند مگر احمقتر آنها.
٩٦٠٤ ما من شيء أحب الى الله سبحانه من أن يسأل.
نيست چيزى[١] دوستتر بسوى خداى سبحانه از اين كه سؤال كرده شود، يعنى نيست چيزى از چيزها دوستتر بسوى خداى سبحانه از اين كه كسى حاجت خود را از او سؤال كند.
٩٦٠٥ ما قسم الله سبحانه بين عباده شيئا أفضل من العقل.
قسمت نكرده خداى سبحانه ميانه بندگان خود چيزى را افزون مرتبهتر از عقل و زيركى، زيرا كه آن منشأ سعادات أخروى و دنيوى مىشود و كدام نعمت افزون- مرتبهتر از اين تواند بود؟!
٩٦٠٦ ما خلق الله سبحانه أمرا عبثا فيلهو.
نيافريده خداى سبحانه چيزى را عبث پس بازى كند، مراد اينست كه هر چه را خداى سبحانه آفريده حكمتى و مصلحتى در خلق آن بوده و چنين نيست كه چيزى را
[١] - در اصل:« از چيزى» و نظر بمعنى من زائده ميباشد كه شارح( ره) بجهت دقت غالب اين قبيل كلمات را نيز ترجمه ميكند چنانكه از ملاحظه سراسر شرحش معلوم مىشود.