شرح محقق بارع جمال الدين محمد خوانسارى بر غُرر الحكَم و دُرَر الكَلم - آقا جمال خوانسارى - الصفحة ٧٢ - ٩٥٦٧ ما عفا عن الذنب من قرع به
٩٥٦٠ ما أعظم وزر من ظلم و اعتدى و تجبر و طغى.
چه بزرگست گناه كسى كه ستم كند و ظلم كند و تكبر كند و طغيان كند، يعنى از حد درگذرد در نافرمانى حق تعالى يا در همان ظلم و ستم و تكبر.
٩٥٦١ ما استجلبت المحبة بمثل السخاء و الرفق و حسن الخلق.
كشيده نشده دوستى بمثل سخاوت و نرمى و نيكوئى خوى، يعنى جلب محبت و دوستى مردم را بچيزى نمىتوان كرد مثل اينها، اينها قويترين اسباب آنست.
٩٥٦٢ ما أعظم وزر من طلب رضى المخلوقين بسخط الخالق.
چه عظيم است گناه كسى كه طلب كند خشنودى آفريده شدگان را بغضب آفريدگار يعنى كارى كند از براى رضاى مخلوقين كه حق تعالى را بسبب آن بخشم آورد.
٩٥٦٣ ما أصلح الدين كالتقوى.
بصلاح نياورده دين را چيزى مثل پرهيزگارى.
٩٥٦٤ ما أهلك الدين كالهوى.
هلاك نكرده دين را چيزى مثل هوى و هوس.
٩٥٦٥ ما اتقى أحد الا سهل الله مخرجه.
پرهيزگار نشد هيچ كس مگر اين كه آسان گردانيده خدا بدر شد او را يعنى از هر تنگيى.
٩٥٦٦ ما اشتد ضيق الا قرب الله فرجه.
سخت نشده هيچ تنگيى مگر اين كه نزديك گرداند خدا گشايش آن را.
٩٥٦٧ ما عفا عن الذنب من قرع به.