شرح محقق بارع جمال الدين محمد خوانسارى بر غُرر الحكَم و دُرَر الكَلم - آقا جمال خوانسارى - الصفحة ٣٩٧ - ١٠٧٥١ لا يستحق اسم الكرم الا من بدأ بنواله قبل سؤاله
كامل نمىشود نيكو كاريها مگر بعفاف و ايثار، «عفاف» بمعنى بازايستادن از محرمات است، و «ايثار» بمعنى برگزيدن ديگريست بر خود و دادن چيزى باو با وجود حاجت خود بآن چنانكه مكرر مذكور شد.
١٠٧٤٦ لا فخر فى المال الا مع الجود.
نيست فخرى در مال مگر با جود و بخشش.
١٠٧٤٧ لا عيش أنكد من عيش الحسود و الحقود.
نيست زندگانيى سختتر از زندگانى حسود و كينهور.
١٠٧٤٨ لا يصبر للحق الا من يعرف فضله.
صبر نمىكند از براى حق مگر كسى كه بشناسد افزونى آن را از براى حق، يعنى از براى آخرت كه حق و ثابتست، يا از براى حق تعالى مگر كسى كه بشناسد افزونى آن را، يعنى افزونى مرتبه آن صبر را و غرض اشاره بسختى و دشوارى آن صبرست و اين كه تا كسى نداند فضل و ثواب آن را نمىكند آن را.
١٠٧٤٩ لا يحرز الأجر الا من أخلص عمله.
جمع نمىكند اجر و ثواب را مگر كسى كه خالص گرداند عمل خود را، يعنى از براى خداى عز و جل.
١٠٧٥٠ لا يحوز الشكر الا من بذل ماله.
جمع نمىكند شكر را مگر كسى كه بذل كند مال خود را، غرض اينست كه اگر كسى خواهد كه مردم شكر او كنند بايد كه بذل كند مال خود را، زيرا كه آن بى اين نمىشود.
١٠٧٥١ لا يستحق اسم الكرم الا من بدأ بنواله قبل سؤاله.