شرح محقق بارع جمال الدين محمد خوانسارى بر غُرر الحكَم و دُرَر الكَلم - آقا جمال خوانسارى - الصفحة ٩٢ - ٩٦٤١ ما أعظم حلم الله سبحانه عن أهل العناد، و ما أكثر عفوه عن مسر فى العباد
٩٦٣٩ ما أخلق من عرف ربه أن يعترف بذنبه.
چه سزاوارست كسى كه شناخته باشد پروردگار خود را باين كه اعتراف كند بگناه خود، يا اين كه چه سزاوارست كسى كه شناخته باشد پروردگار خود را اين كه اعتراف كند بگناه خود، زيرا كه كسى كه شناخته باشد او را ميداند كه هيچ چيز پنهان نيست از او و او آگاهست بر همه، و با وجود آن از غايت فضل وجود اعتراف بگناه را با وجود اطلاع بر آن وسيله و بهانه بخشايش آن گردانيده پس با وجود اينها كسى چرا اعتراف بگناهان خود در آن درگاه نكند ...!
٩٦٤٠ ما خير دار تنقض نقض البناء و عمر يفنى فناء الزاد.
چيست خير سرائى كه خراب شود مانند خراب شدن عمارت ساخته شده، و عمرى كه فانى شود مانند فانى شدن توشه، تشبيه شده فانى شدن عمر بفانى شدن توشه كه روز بروز كم مىشود تا در اندك وقتى بالكليه فانى شود، و اين استفهام انكاريست و مراد اينست كه چنين سرا و عمرى را خيرى نباشد، خير از براى سراى آخرتست كه خرابى را بآن راهى نيست و از براى عمر در آن سراست كه جاويد و پاينده است.
٩٦٤١ ما أعظم حلم الله سبحانه عن أهل العناد، و ما أكثر عفوه عن مسر فى العباد.
چه عظيمست حلم خداى سبحانه از اهل عناد، و بسيارست در گذشتن او از اسراف كنندگان بندگان، غرض اظهار تعجب است از عظمت حلم و بردبارى حق تعالى از جمعى كه اهل عناد و دشمنى با اويند و مستحق آن حلم و بردبارى نيستند، و همچنين از بسيارى عفو و در گذشتن او از بندگانى كه از حد تجاوز كردهاند در گناه و عصيان، و استحقاق عفو و غفران ندارند.