شرح محقق بارع جمال الدين محمد خوانسارى بر غُرر الحكَم و دُرَر الكَلم - آقا جمال خوانسارى - الصفحة ٤٨٤ - ١١٠٤١ يظهر شيمة المحسنين، و يبطن عمل المسيئين
اين كلام شريف چنانكه در نهجالبلاغه نقل شده در ميان كلامى واقع شده و چون از سابق و لاحق آن مراد ظاهر مىشود و آنها هم خالى از اشكالى نيست بهتر اينست كه تمام آن نقل و شرح شود و آن اينست:
يدعى بزعمه أنه يرجو الله، كذب و العظيم ما باله لا يتبين رجاؤه فى عمله و كل من رجا عرف رجاؤه فى عمله الا رجاء الله فانه مدخول، و كل خوف محقق إلا خوف الله فانه معلول، يرجو الله فى الكبير و يرجو العباد فى الصغير فيعطى العبد ما لا يعطى الرب، فما بال الله عز و جل يقصر به عما يصنع بعباده، أ تخاف أن تكون فى رجائك له كاذبا؟! أو تكون لا تراه للرجاء موضعا؟!.
دعوى ميكند يعنى آدمى بگمان خود اين كه اميد مىدارد خدا را و دروغ گفته سوگند بخداى بزرگ، چيست حال او ظاهر نمىشود اميد او در عمل او، و هر كه اميد داشته باشد شناخته مىشود اميد او در عمل او مگر اميد از خدا پس بدرستى كه آن عيبناك است، و هر ترس محقق است مگر ترس از خدا پس بدرستى كه آن معلول است، اميد مىدارد خدا را در بزرگ و اميد مىدارد بندگان را در كوچك، پس عطا ميكند بنده را آنچه عطا نمىكند پروردگار را، پس چيست شأن خداى عز و جل كه كوتاهى كرده مىشود باو از آنچه كرده مىشود ببندگان او، آيا مىترسى كه بوده باشى در اميد تو مر او را دروغگو، يا مىباشى چنين كه نبينى او را از براى اميد جايگاهى.