شرح محقق بارع جمال الدين محمد خوانسارى بر غُرر الحكَم و دُرَر الكَلم - آقا جمال خوانسارى - الصفحة ٤٠٨ - ١٠٨١٢ لا يرضى الحسود عمن يحسده الا بالموت أو بزوال النعمة
نيكو نمىگرداند هيچ بنده گمان را بخداى سبحانه مگر اين كه بوده باشد خداى سبحانه نزد نيكوئى گمان آن بنده باو، يعنى مگر اين كه حق تعالى بر وفق گمان او نيكو سلوك كند با او، چنانكه مكرر مذكور شد.
و فرموده در وصف قرآن مجيد:
١٠٨١٠ لا تفنى عجائبه، و لا تنقضى غرائبه، و لا تنجلى الشبهات الا به.
تمام نمىشود عجايب آن، و آخر نمىشود غرايب آن، و گشوده نمىشود شبههها مگر بآن، مراد به «عجايب و غرايب آن» علوم و معارف عجيبه غريبه است كه از آن استنباط مىتواند شد و آثار و خواص عظيم نيز كه بر تلاوت آن مترتب مىشود.
١٠٨١١ لا يكمل ايمان المؤمن حتى يعد الرخاء فتنة و البلاء نعمة.
كامل نمىشود ايمان مؤمن تا اين كه بشمار وسعت عيش را فتنه، و بلا را نعمتى، مراد به «شمردن وسعت عيش را فتنه» اينست كه بر حذر باشد از آن كه مبادا آن فتنه باشد از براى او باين كه سبب تكبر و سربلندى او گردد، يا اين كه شكر آن چنانكه بايد بجا نياورد.
١٠٨١٢ لا يرضى الحسود عمن يحسده الا بالموت أو بزوال النعمة.
راضى نمىشود رشك برنده از كسى كه رشك ببرد او را مگر بمرگ يا بزايل شدن نعمت، غرض اينست كه احسان با حسود نفعى ندارد، و او را راضى نمىكند و راضى نمىشود مگر بمرگ اين كس يا زايل شدن نعمت از او.