شرح محقق بارع جمال الدين محمد خوانسارى بر غُرر الحكَم و دُرَر الكَلم - آقا جمال خوانسارى - الصفحة ٣٦٨ - ١٠٥٦٦ لا تحصل الجنة بالتمنى
باشد و اين كه چنين كسى هرگز صحيح و تندرست نباشد بلكه همواره عليل و رهين[١] خيانت خود و خوف و ترس از آن باشد.
١٠٥٦١ لا يلفى الحريص مستريحا.
يافت نمىشود حريص راحت جوينده، يعنى بسبب حرصى كه دارد هميشه در رنج و تعب سعى و طلب است و هرگز استراحتى ندارد.
١٠٥٦٢ لا يوجد الحسود مسرورا.
يافت نمىشود حسود شادمان، زيرا كه در هر وقتى نمىشود كه كسى نباشد كه نعمتى باو رسيده باشد و او رشك برد باو و اندوهگين گردد بسبب آن.
١٠٥٦٣ لا يلفى العاقل مغرورا.
يافت نمىشود عاقل فريب خورده شده، يعنى بدينا و زينتهاى آن.
١٠٥٦٤ لا يكون الكريم حقودا.
نمىباشد كريم كينهور، مراد به «كريم» در اينجا شخص گرامى بلند مرتبه است.
١٠٥٦٥ لا يكون المؤمن حسودا.
نمىباشد مؤمن حسود، ظاهر اينست كه مراد به «مؤمن» كامل باشد.
١٠٥٦٦ لا تحصل الجنة بالتمنى.
حاصل نمىشود بهشت بآرزو كردن، يعنى از براى حصول آن عمل صالح مىبايد و غرض رد بر جمعيست كه آرزوى بهشت ميكنند بى عمل صالح، و اميد رسيدن بآن دارند بمجرد همان آرزو.
[١] -« رهين» يعنى در گرو.