معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ٩٩ - عوامل پيدايش ديدگاه تحريف

موجود و بدون هيچ كم و كاست- در آن‌ها انعكاس يافته، اين مدعا را تأييد مى‌كند.

ج. صحابه در حفظ و نگارش قرآن كه از عشق و شيفتگى غير قابل وصف ايشان نسبت به آيات دلكش و روح‌افزاى قرآن حكايت دارد، اهتمام قابل تحسينى داشته‌اند. به‌گونه‌اى كه به گواهى تاريخ، صدها نفر در زمان حيات پيامبر اكرم (ص) همزمان با رحلت ايشان، قرآن را از بر داشتند. شهادت شمارى از ايشان در جنگ يمامه گواه اين امر است.[١]

به نظر مى‌رسد با وجود اين نكات روشن و مسلم درباره تاريخ نگارش و ضبط قرآن، شبهه‌اى براى رهيافت تحريف از نوع كاستى در آن باقى نمى‌ماند.

٣. كمرنگى طرح مسأله امامت در قرآن؛ برخى با توجه به اين نكته كه امامت ركن بنيادين اسلام است، عقيده دارند كه اين مسأله مى‌بايست با صراحت و پيدايى بيشترى در قرآن منعكس مى‌شد. به‌عنوان مثال، مى‌بايست نام حضرت امير (ع) يا ساير ائمه (ع) به صراحت بازگو مى‌شد تا شبهه‌اى براى كسى باقى نماند. اينان چون در مراجعه به قرآن انتظارشان برآورده نشده و احساس كرده‌اند مسأله امامت با صبغه كمى در قرآن منعكس شده است، ناخواسته به وقوع كاستى در قرآن گرايش پيدا كرده‌اند. در حالى كه به عكس پندار ايشان، قرآن كريم در طرح مسأله امامت با تبيين كبرى و صغراى آن، چيزى را فروگزار نكرده است. آياتى نظير:

إِنَّ اللَّهَ اصْطَفاهُ عَلَيْكُمْ وَ زادَهُ بَسْطَةً فِي الْعِلْمِ وَ الْجِسْمِ‌[٢]

درباره طالوت و:

اجْعَلْنِي عَلى‌ خَزائِنِ الْأَرْضِ إِنِّي حَفِيظٌ عَلِيمٌ‌[٣]

درباره حضرت‌ يوسف‌ (ع) و:

[١] . براى تفصيل بيشتر در اين باره ر. ك: تاريخ قرآن، صص ٢٩٦- ٢١١؛ محمدهادى معرفت، التمهيد فى علوم القرآن، ج ١، صص ٣٠٤- ٢٧١؛ محمدباقر حجتى، پژوهشى در تاريخ قرآن كريم، صص ٢٣٤- ٢٠١.

[٢] . بقره، آيه ٢٤٧.

[٣] . يوسف، آيه ٥٥.