پرسش قرار داده و آن‌ها را داستان‌هايى ادبى مى‌دانند. استاد ضمن به چالش كشيدن اين ديدگاه، تك‌تك قصه‌هايى را كه مورد ترديد قرار گرفته، تحليل و ريشه‌يابى مى‌كنند و حقانيت آن را توضيح مى‌دهند. گسترده‌ترين قصه در اين بيان، داستان‌ ذوالقرنين‌ است كه استاد در آنجا اثبات مى‌كنند وى همان‌ كورش‌ هخامنشى است.

در بخش‌هاى ديگرى از نقد شبهات‌ نيز درباره داستان‌هاى انبيا مباحثى وجود دارد. در اثبات اينكه وحى يگانه منبع قرآن است، نه دست‌نوشته‌هاى پيشينيان و كتاب‌هاى تحريف شده‌اى همچون‌ تورات‌ و انجيل‌، استاد آيت‌الله معرفت (ره) مقايسه‌اى گذرا ميان قرآن و متون تحريف شده انجام مى‌دهند و در آنجا ياد مى‌كنند كه قرآن كريم پاسدار شأن و منزلت پيامبران است و آنان را جز در هاله‌اى از تكريم و احترام ياد نكرده است و پاك از هرگونه پليدى معرفى كرده است؛ حال آنكه در تورات‌ داستانى از داستان‌هاى پيامبران را نمى‌بينيم؛ مگر آنكه پر از اهانت و تحقير است كه گاه به حد ابتذال مى‌رسد؛ همراه با نكوهش‌هايى كه هرگز شايسته بندگان مخلص الهى نيست.[١]

در ادامه، داستان‌هاى بسيارى را ميان قرآن و تورات‌ مقايسه مى‌كنند؛ همانند: طوفان‌ نوح‌، داستان‌ ابراهيم‌، داستان‌ لوط، گوساله‌ سامرى‌ و داستان‌ داود و اوريا[٢] و همين‌طور درباره قرآن و اناجيل و سرگذشت‌ مريم‌ صديق (ع) و عيسى‌ (ع) سخن مى‌گويند.[٣] در بحث نقد پندار وجود اشتباهات تاريخى در قرآن نيز مطالبى مرتبط با قصص انبيا وجود دارد.[٤]

٣. در جلد سوم‌ التمهيد فى علوم القرآن‌ كه به بحث محكم و متشابه در قرآن اختصاص دارد، استاد در ادامه بررسى آيات متشابه، ذيل عنوان «تنزيه الانبياء» آيات متشابهى را كه مربوط به داستان‌هاى انبيا است بررسى مى‌كنند.

[١] . ر. ك: نقد شبهات پيرامون قرآن كريم، صص ٤٥- ٤٤؛ در اين باره نيز ر. ك: محمدهادى معرفت، علوم قرآنى، صص ٢٩٤- ٢٨٩.

[٢] . نقد شبهات، صص ١٠٨- ٤٦.

[٣] . همان، صص ١٤٤- ١٠٩.

[٤] . همان، صص ٤٤٧- ٤٢٥.