كردند، دشوارتر است؛ زيرا آن ترتيبش برخلاف [مصحف موجود] است.[١] اين روايت اگرچه مرسل است، اما مرسل بودن روايت به معناى مجعول بودن آن نيست و تا قرينه‌اى بر جعلى بودنش نباشد، قابل استناد تلقى مى‌شود؛ به خصوص آنكه مؤيداتى هم دارد. در اين روايت عبارت‌ ضرب فساطيط لمن يُعلّم الناس القرآن علي ما انزل الله فأصعب مايكون علي من حَفِظه اليوم لانّه يُخالف فيه التأليف‌ به روشنى بر اين دلالت دارد كه اولًا، در زمان حضرت قائم (ع)، خود قرآن به مردم تعليم داده خواهد شد؛ ثانياً اين تعليم به ترتيب نزول است و بنابراين ترتيب آن با ترتيب مصحف موجود اختلاف دارد؛ به همين رو آنان كه قرآن را به ترتيب مصحف موجود حفظ كرده‌اند، حفظ آن را به ترتيب نزول دشوار مى‌يابند. اين قرائن در اين روايت به وضوح روشن مى‌سازد كه مصحف زمان حضرت قائم به ترتيب نزول نوشته شده است. اين روايت در كنار رواياتى كه دلالت دارند بر اينكه امام زمان (ع) با كتابى جديد مى‌آيد[٢] يا آن حضرت مصحف‌ على‌ (ع) را به جاى مصحف موجود رواج مى‌دهد؛[٣] به روشنى حكايت دارد از اين‌كه مراد از قرآن در روايتِ‌ جابر، همان قرآنِ امام زمان (ع) و قرآنِ آن حضرت، همان مصحف‌ على‌ (ع) است.[٤] بنابراين وقتى ثابت شود كه قرآن امام زمان (ع) موافق نزول است، ثابت خواهد شد كه مصحف امام‌ على‌ (ع) موافق نزول بوده است.

همين طور، ابن سيرين‌ نقل كرده است كه‌ على‌ (ع) قرآن را طبق تنزيلش نوشت:

كتبه علي تنزيله.[٥]

[١] . محمد بن‌محمد بن‌نعمان مفيد، الارشاد فى معرفه حجج الله على العباد، ص ٣٨٦.

[٢] . محمد بن‌ابراهيم نعمانى، كتاب الغيبه، ص ١٩٤.

[٣] . على احمدى ميانجى، مكاتيب الرسول، ج ٢، ص ٨٠.

[٤] . سليم بن‌قيس هلالى، كتاب سليم بن‌قيس؛ على احمدى ميانجى، مكاتيب الرسول، ج ٢، صص ٨٠- ٧٩؛ محمد بن‌ابراهيم نعمانى، كتاب الغيبه، ص ١٩٤؛ على كورانى، عصر الظهور، ص ٨٨.

[٥] . عبيدالله بن عبدالله حسكانى، شواهد التنزيل لقواعد التفضيل، ج ١، ص ٣٨؛ محمد ابن سعد، الطبقات الكبرى، ج ١، ص ٣٣٨؛ احمد بن يحيى بلاذرى، انساب الاشراف، ج ١، ص ٥٨٧.