معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ٤٥٤ - ب بررسى دلالى روايات اماميه

او اهل غلو در دين و مورد اتهام است.[١]

آيت‌الله‌ خوئى‌ هم به نقل از صدوق‌ مى‌گويد:

او از ناصبين بوده و روايات او مورد تمسك نيست.[٢]

آيت‌الله‌ خوئى‌ مى‌نويسد:

بدون ترديد از جهت اعتقاد فاسد بوده است.[٣]

مامقانى‌ هم در خصوص او مى‌گويد:

حق اين است كه روايات او پذيرفته شده نيست.[٤]

در روايت سوم هم از نظرآيت‌الله معرفت، ترديد در طريق آن وجود دارد كه سبب نقص در اعتبار سند است زيرا آمده است:

عن ابن ابي عمير او غيره‌[٥]

سند روايت چهارم هم از نظرآيت‌الله معرفت، ضعيف است، چون مرسل است و طريق آن متصل نيست.[٦] بنابراين چهار روايت كه از طريق اماميه نقل شده و جز آن‌ها نمى‌توان در ديگر مصادر روايى نخستين اماميه، همانندى براى آن‌ها پيدا كرد، از نظر سند داراى ضعف هستند خصوصاً روايت دوم كه تا حدودى مى‌تواند به الفاظ قرآن مربوط باشد، ضعف سندى آن شديدتر است؛ زيرا در آن‌ احمد بن هلال‌ بود كه ضعف سندى آن بيان شد؛ علامه‌ بلاغى‌ نيز همين رأى را داشته و معتقد است:

روايات دال بر نزول قرآن بر هفت حرف بى‌اعتبار و ضعيف است‌[٧].

ب. بررسى دلالى روايات اماميه‌

آيت‌الله معرفت پس از ذكر هر روايت، ضمن اشاره به ضعف سندى آن‌ها،

[١] . فهرست شيخ طوسى، ص ٣٦ رقم ٩٧.

[٢] . معجم رجال حديث، ٢/ ٣٥٠

[٣] . همان، ص ٣٥٤

[٤] . تنقيح المقال، ش ٥٧٣

[٥] . محمدهادى معرفت، التمهيد، ج ٣، ص ٩٤.

[٦] . همان.

[٧] . آلاء الرحمن، ج ١، ص ٣٠( مقدمه تفسير)