اسلامى رضوى مشهد به اتفاق نگارنده اين سطور براى اين منظور برگزيده شدند و در مدتى كه به دليل سختى كار و برخى عوامل ديگر، چندسالى به درازا كشيد، اين مهم تحقق يافت. پى‌گيرى‌ها، تشويق‌ها، تأكيدات و بردبارى‌هاى حضرت استاد- كه رحمت خداوند بر او باد- و نيز بذل عنايت ويژه ايشان در حل مشكلات و رفع دشوارى‌ها در طول اين مسير ناهموار، يارى‌رسان مجموعه بود. چنان كه هر بخش را پس از تحويل از سوى مترجمان به دقت مطالعه مى‌فرمود و در مواردى كه به اصلاح و تصحيح نياز مى‌ديد، بدان دست مى‌يازيد. اين شيوه را در ترجمه برخى از تأليفات ديگر خود نيز به كار بسته بود. سرانجام ترجمه باب‌هاى اول و دوم كتاب كه حجمى در حدود نيمى از كتاب را فرا مى‌گيرد، توسط نگارنده و باب‌هاى سوم تا پنجم به ترتيب توسط دوستان ارجمند حجج اسلام آقايان‌ على‌اكبر رستمى‌، ميرزا عليزاده‌ و حسن خرقانى‌ صورت پذيرفت. ترجمه اين كتاب دست كم در آن بخشى كه توسط حقير انجام شده، بر پايه مبانى كلى و رهنمودها و سياست‌هاى بنيادى اعلام شده از سوى خود استاد صورت پذيرفته و تلاش بر اين بوده كه ريزنگرى‌ها و دقت‌هايى كه ترجمه متنى علمى- تخصصى چونان كتاب‌ شبهات و ردود اقتضا مى‌كرد، به‌كار رود.

به ياد دارم كه پس از انتشار ترجمه فارسى در سفرى كه استاد به مشهد مقدس داشتند و شايد آخرين سفر، به زيارت ايشان نائل آمدم. ضمن تقدير و تشويق از تلاش مترجمان و اظهار خشنودى از كار ترجمه، فرمود: بر مبناى ديدگاه برخى فيلسوفان مانند شلايرماخر، تفسير متن به منزله تأليف است، زيرا اين مفسّر است كه بايد مراد صاحب متن را فراگرفته، بفهمد و در انديشه خود وارد سازد، سپس با قلم و تقرير خود آن را در قالب عبارات بريزد و اين نوعى تأليف است. بنابراين شما- گروه مترجمان- كارى فراتر و مهم‌تر از ترجمه انجام داده‌ايد كه به واقع خود تأليف است.

بارى بررسى و ارزيابى انتقادى ترجمه ياد شده خود نيازمند مقال و مجالى ويژه است. اما دست‌كم بايد يادآورى كرد كه دو يا سه قسمت چند صفحه‌اى‌