معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ٦٨٠ - ١ تفسيرپذيرى آيات متشابه

اساس روايات صحيح بنا نهند.[١]

برخى از دلايلى كه استاد معرفت در تفسيرپذيرى كل قرآن ذكر مى‌كنند، از اين قرار است:

١. راسخان در علم كه به تأويل متشابهات آگاهى دارند، كسانى را گويند كه مبانى محكم دين و قواعد آن را شناخته‌اند و به همين جهت مى‌توانند ظاهرى را كه مخالف آن مبانى و قواعد باشد، به راحتى با تأويل صحيح، بفهمند.

٢. پيامبر (ص) به امت توصيه كرده است كه هرگاه امرى بر شما مشتبه شد، به عالمان مراجعه كنيد تا به شما از حق خبر دهند.

٣. پيامبر فرمود: در هر قرنى عادلان، حامل دين اسلام خواهند آمد كه تأويل باطل‌گرايان را از دين دور مى‌سازند.[٢]

٤. قرآن مجيد در سوره نساء آيه ١٦٢، برخى از عالمان ربانى اهل كتاب را به‌عنوان راسخ در علم شمرده و اين نشانه آن است كه به‌طور قطع عالمان ربّانى دين اسلام، راسخان در علم خواهند بود. و تأويل آيات متشابه را خواهند فهميد.[٣]

٥. قرآن مجيد در سوره محمد آيه ٤، مى‌گويد: «آيا در قرآن تدبّر نمى‌كنند؟» اين خود دستور رجوع به قرآن است كه لازمه آن، قابل فهم بودن آن خواهد بود.[٤]

٦. طبق قاعده لطف، همواره بايد عالمانى باشند كه متشابهات را به شكل صحيح تأويل كنند تا سدّى محكم در مقابل هواپرستان باطل‌گرا باشند تا از دين دفاع كنند و مانع مشوه ساختن آيات قرآن شوند.[٥]

[١] . ر. ك: محمدهادى معرفت، التفسير الاثرى الجامع، ج ١، ص ٦.

[٢] . سفينه البحار، ج ١، ص ٥٥.

[٣] . ر. ك: محمدهادى معرفت، التمهيد، ج ٣، صص ٤٨- ٤٧.

[٤] . همان، ص ١٥.

[٥] . همان، ص ٣٦.