معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ٢٠٠ - درآمد
الاحكام قرآن است، در مجموعههايى همچون كافى، من لايحضره الفقيه، تهذيب و استبصار گردآورى شد.
در همين دوران، تفسير جامع البيان فى تفسير القرآن، ابن جرير طبرى (م ٣١٠) را داريم. همانطور كه مجموعههاى حديثى صحاح ستة اهلسنّت در اين دوره تدوين شد. سپس تفسير روايى از قرن پنجم تا نهم با ركود نسبى مواجه شد و تفاسير عقلى و اجتهادى شد. اما در قرن دهم تا دوازدهم با رشد اخبارىگرى در شيعه، تفاسير روايى ديگرى همچون: تفسير البرهان فى تفسير القرآن، سيدهاشم حسينى بحرانى (م ١١٠٧ ق) و تفسير نورالثقلين، الحويزى (م ١١١٢ ق) نوشته شد.
همانطور كه مجموعههاى حديثى بزرگ همچون وسايل الشيعة، وافى و بحارالانوار نوشته شد كه بسيارى از روايات آنها، تفسير قرآن به شمار مىآيد.
در اهلسنّت نيز در اين دوران تفسير درّالمنثور، جلالالدين سيوطى (م ٩١١ ق) گردآورى شد.
اكنون نيز در تفاسير جديد به روايات تفسيرى پيامبر (ص) و اهل بيت (ع) توجّه مىشود و معمولًا در لابهلاى تفسير يا در بخش جداگانهاى، اين روايات آورده مىشود و مورد نقد و بررسى قرار مىگيرد؛ همانند علّامه طباطبايى در الميزان كه در ذيل هر دسته از آيات «بحث روايى» مىآورد.
تذكر: روايات تفسيرى در دوره جمعآورى و تدوين، از پديده جعل و اسرائيليات مصون نماند و برخى روايات ضعيف و ساختگى در آنها وارد شد كه همين مطلب موجب شد تا در هنگام بهره بردن از روايات تفسير طبرى و امثال آن، دقّت بيشترى لازم باشد.
درآمد
در اين مقاله، مقصود كتاب التفسير الجامع الاثرى تأليف حضرت علامه آيتالله محمدهادى معرفت، چاپ اول است كه توسط مؤسسه التمهيد، ١٣٨٣ ش/ ١٤٢٥ ق/ ٢٠٠٤ م در قم منتشر شده است و شيوهاى نوين در اين