معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ١٥٠ - ٧ تضعيف اهم تعاليم اماميه(عصمت، مهدويت و رجعت)

فكر مهدويت است كه پس از ظهور مهدى‌، پيامبر و ديگر امامان به دنيا بر مى‌گردند و نسبت به مخالفان خود قصاص مى‌كنند؛ و منظور از تقيه هم مدارا و ناسازگارى با مخالفان آن‌ها است.[١]

ذهبى‌ اماميه را كسانى مى‌داند كه در تشيع خود مبالغه كرده‌اند و از حدود عقل و شرع گذر كرده و به تكفير صحابه پرداخته‌اند، مگر اندكى از آن‌ها مانند طبرسى‌؛[٢] در حالى كه اماميه در خصوص معتقدات خود، به دقت انديشيده‌اند و آن را به ادله عقلى و شرعى مستند كرده‌اند[٣] و هر يك از ادله فوق به آيات و روايات مستند است.[٤] ذهبى‌ هنرش نسبت دادن مطالبى بدون دليل است! مانند آنكه مى‌گويد، شيعه از حدود عقل و شرع گذر كرده و يا صحابه را كافر مى‌داند در حالى كه چنين مطلبى نسبتى است كه‌ ذهبى‌ بيان مى‌كند و استنادى ندارد و اگر به‌ طبرسى‌ هم استناد مى‌كند، باز هم دليلى ندارد؛ زيرا ذهبى‌ به هنگام بررسى‌ تفسير طبرسى‌، همين اتهامات ياد شده را بر طبرسى‌ نسبت داده است و تلاش او را بى‌ثمر مى‌داند[٥].

از طرفى عقايد شيعه تنها به موارد ياد شده، منحصر نمى‌باشد و اعتقاد به امامت و عدل، نزد شيعه بسيار مهم است كه به بحث عصمت، مهدويت، و رجعت بدان‌ها باز مى‌گردد و حديث امامت و شناخت آن نيز از حضرت رسول (ص) آمده است كه:

من مات بغير امام مات ميته الجاهليه.

هر كس بميرد و امام خود را نشناسد، به مرگ جاهلى مرده است.[٦]

نگاه‌ ذهبى‌ در كتاب‌ التفسير و المفسرون‌ بر نادرستى عقايد شيعه مانند عصمت، مهدويت، رجعت و تقيه، ناشى از ديدگاه غير عالمانه او نسبت به‌

[١] . همان، ص ٨٨.

[٢] . همان، ص ٨٦.

[٣] . كشف المراد فى شرح التجريد و الاعتقاد، صص ٣١٤- ٢٨٤، محمد بن يعقوب كلينى، الكافى، ج ١، ص ١٤٥( كتاب الحجه)

[٤] . تفاسير مجمع البيان، التبيان، الصافى، ذيل آيات ٥٥ مائده و ٣٣ احزاب و ...

[٥] . التفسير و المفسران، ج ٢، ص ١٠٩.

[٦] . محمدباقر مجلسى، بحارالانوار، ج ٢٣، ص ٨٧.