معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ٢٨٦ - ٤ شبهه در دلالت آيات مورد استناد

٣. عدم ترتب فايده براى بيان نزول حقيقت مجرده قرآن در ماه رمضان‌

استاد در تكميل استدلال پيش اضافه مى‌كند كه چون آيات دال بر انزال قرآن در ماه رمضان و شب قدر براى بيان عظمت شب قدر وارد شده و از طرفى شناخت قرآن مجرد و بسيط باطنى براى مردم و حتى شخص پيامبر (ص) به دور است، لذا با اين فرض، عظمت قرآن و ماه رمضان نيز مشخص نمى‌شود و بر چنين نزولى فايده‌اى متربت نمى‌شود:

خبر دادن از نزول قرآن (قرآن باطنى) از جايگاه بلندتر به جايگاه پايين‌تر كه هر دو از دسترس مردم و حتى پيغمبر اكرم (ص) به دور است، چه فايده‌اى مى‌تواند داشته باشد تا با اين ابهّت و عظمت از آن ياد كند.

بنابراين، اين‌گونه تأويلات زمانى مناسب است كه اصل موضوع ثابت شده باشد و اگر بخواهيم آيات مذكور را تفسير كنيم، اين گونه تأويلات چاره‌ساز نيست.[١]

استاد در جاى ديگر با اشاره به نظريه علامه‌ طباطبايى‌ و ديگران، درباره وجود قرآن مجرد بسيط پيشين در عالم عقل، اين اشكال را مطرح مى‌كند كه فايده و فلسفه چنين قرآنى چيست؟ آيا كسى به آن عمل مى‌كند؟ يا اينكه براى روز مبادا ذخيره شده است؟

ثم لنفرض انَ وراء هذا القرآن الذي بأيدينا قرآناً آخر ذاوجود مستقل، فماهي الفائدة المستوخاة من ذلك و هل هناك من يعمل به؟ اقرانه مذخور ليوم آخر كالطعام يذخر لأيام الجدب او المال يكنز ليوم الحاجة و الأفتقار.[٢]

٤. شبهه در دلالت آيات مورد استناد

استاد در جاى ديگر در مقام تحليل و نقد آيات مورد ادعا و استناد عارفان و علامه‌ طباطبايى‌ برآمده كه به آن‌ها اشاره مى‌شود:

[١] . همان.

[٢] . محمدهادى معرفت، التمهيد، ج ٣، ص ٣٤.