معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ٤٧٠ - مدخل

سپس بحثى تحت عنوان «قرآن و كلمه تحريف» به ميان آمده است‌[١]. بحث بعدى «پندار بى‌پايه نسخ التلاوه» است.[٢] سپس از «مسأله انساء» (فراموش گردانيدن) سخن به ميان آمده و گفته شد اين هم همسان با مسأله پيشين است كه مى‌گويند آياتى وجود داشته كه از دل‌هاى حافظان محو شده و ذكرى از آن‌ها به ميان نيامده است. مؤلف پس از شرح مفهوم آن، مصداق داشتن آن را رد كرده است.[٣]

بحث بعدى «اهم دلايل مؤلف [و علماى مجتهد قديم و جديد شيعه‌] در ردّ شبهه تحريف» است.

١. آيه ذكر:

إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ‌

ما خود، قرآن را نازل كرده‌ايم، و خود نگهبان آنيم.[٤]

چون خداوند خالف وعده نيست؛

إِنَّ اللَّهَ لا يُخْلِفُ الْمِيعادَ[٥]

و طبق قاعده لطف، نزديك‌سازى بندگان به طاعت و دورسازى آنان از معصيت، با خداوند است.

٢. آيه عدم اتيان باطل:

وَ إِنَّهُ لَكِتابٌ عَزِيزٌ* لا يَأْتِيهِ الْباطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ لا مِنْ خَلْفِهِ تَنْزِيلٌ مِنْ حَكِيمٍ حَمِيدٍ.[٦]

٣. ضرورت تواتر قرآن: كه از آغاز به عين حروف و كلمات و عبارات و آيات خوانده و نوشته و حفظ و نقل شده است، و هر چه از ادعاهاى تحريف در مقابل اين تواتر، در حكم خبر واحد و مردود است.

٤. مسأله تطبيق دادن احاديث با قرآن كه هر چه با آن موافق باشد صادق‌

[١] . همان، صص ١٦- ١٤.

[٢] . همان، صص ٢٤- ١٧.

[٣] . همان، صص ٢٦- ٢٥.

[٤] . حجر، آيه ٩.

[٥] . رعد، آيه ٣١.

[٦] . فصلت، آيات ٤٢- ٤١.