مفردات نهج البلاغه - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٨٨٩ - كأد
باب الكاف
كئب
كئب و كآبه: غم و اندوه. و آن سه بار در «نهج» آمده است و آن با «مدّ» است در دعاى خود فرمود: «اللّهم انى اعوذ بك من وعثاء السفر و كآبة المنقلب و سوء المنظر فى الاهل و المال و الولد» خ ٤٦ ٨٦، خدايا من به تو پناه مىبرم از مشقّت سفر و اندوه برگشتن و منظر زشت در مال و بد حالى اهل و فرزند.
و نيز فرموده: «و نسئل اللّه سبحانه يجعلنا و ايّاكم ممّن لا تبطره نعمة... و لا تحلّ به بعد الموت ندامة و لا كآبة» خ ٦٤ ٩٥ از خدا مىخواهيم ما و شما از كسانى قرار دهد كه او را نعمت به طغيان وا ندارد و بعد از مرگ ندامت و اندوهى بر او وارد نشود
كأد
كأد و كأداء: مشقت. شدت. اندوه. از اين ماده سه مورد در «نهج» آمده است، گويند:
«تكاءدنى الامر» يعنى كار بر من سخت شد
درباره حق تعالى فرموده: «لم يتكاءده صنع شىء منها اذ صنعه و لم يؤده منها خلق ما خلقه و برءه» خ ١٨٦ ٢٧٦ سخت نشده بر او آفريدن چيزى از موجودات وقتى كه آنرا آفريد و خسته نكرده او را آفريدن آنچه آفريده و به ظهور رسانيده است.
و از زبان اهل قبور نقل كرده: «و خوت الاجسام النواعم و لبسنا اهدام البلى و تكاءدنا ضيق المضجع» خ ٢٢١ ٣٤٠، بدنهاى متنعّم و تازه ما منهدم و پاره پاره شد و لباسهاى پوسيده شدن را پوشيديم و تنگى قبر بر ما سخت شد.
كوؤد: عقبه كوؤد يعنى گردنهايكه بالا رفتن به آن سخت است و مشقت دارد