مفردات نهج البلاغه - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٧٥٥ - عمامه
آمده است در خ ١٨٢ ٢٦٣ فرموده: «اين العمالقة و ابناء العمالقة، اين الفراعنة و ابناء الفراعنة، اين اصحاب مدائن الرسّ الذين قتلوا النبيّين...» رجوع شود به (ر س س)
عمّ
عموم به معنى شمول و فراگيرى و همگانى شدن و بودن است:
«عمّ الشىء عموما: شمل الجماعة»
«عامّ» فراگيرنده و شامل شونده و آن لفظى است كه به زياد غير محصور وضع شده است.
عوام جمع عامّه است «عامة الناس» بر خلاف خاصة الناس است «عمو» برادر پدر، «عمّه» خواهر پدر است، «عمامه» معلوم است به علّت احاطه به دور سر عمامه گفتهاند. از اين لفظ موارد زيادى در «نهج» آمده است.
درباره قوم ثمود فرموده: «ايها الناس انّما يجمع الناس الرضا و السخط و انّما عقر ناقة ثمود رجل واحد فعمّهم اللّه بالعذاب لمّا عمّوه بالرضى» خ ٢٠١ ٣١٩، اى مردم، جماعت را راضى شدن به كارى و دشمن داشتن كارى در يك گروه جمع مىكند، ناقه صالح را فقط يك نفر كشت ولى خدا همه را عذاب فرستاد چون همه به آن كار راضى بودند.
«و العدل سائس عامّ» حكمت ٤٣٤ كه در «عدل» گذشت. به مالك اشتر مينويسد: «و ليكن احبّ الامور اليك... اجمعها لرضى الرعيّة فانّ سخط العامّة يجحف برضا الخاصّة و انّ سخط الخاصّة يغتفر مع رضى العامّة» نامه ٥٣ ٤٢٩ محبوبترين كارها نزد تو آن باشد كه خوشنودى رعيت را فراهم آورد زيرا ناخرسندى عمومى، خوشنودى نزديكان را بىاثر مىكند، و ناخوشنودى نزديكان با خوشنودى همگان بىزيان است
عمامه
دو بار در «نهج» آمده است، يكى آنجا كه روايت شده: روزى انس بن مالك در نزد رسول خدا ٦ بود، حضرت به طلحه و زبير مىفرمود: «انّكما تحاربان علّيا و انتماله ظالمان» شما دو نفر در آينده با على جنگ خواهيد كرد در حاليكه نسبت به او ظالم هستيد.
آنگاه كه حضرت به بصره آمد به انس بن مالك فرمود: برو پيش طلحه و زبير و اين قضيّه را به ياد آندو بياور، انس از عمل به فرمان حضرت سر بر تافت و آمد و