كه آن را نمى‌پذيريد، بدانيد كه پس از اين روز ديگر آن را نخواهيد ديد. نيز از همو آورده است كه وقتى‌ طلحه‌ از آن حضرت خواست كه مصحفش را عرضه كند، فرمود: همين قرآنى كه در دست مردم است، براى هدايتشان كافى است. منتها تلقى آيت‌الله معرفت اين بوده است كه اين تقاضا در زمان خلافت‌ عثمان‌ و هنگام توحيد مصاحف توسط او بوده است؛ حال آنكه صدر و ذيل روايت‌ سليم‌ در كتاب او نشان مى‌دهد كه اين تقاضا در زمان خلافت خود حضرت بوده است. آيت‌الله معرفت روايت‌ ابن سيرين‌ را نيز آورده است كه در آن بيان شده است، من طى نامه به مدينه مصحف‌ على‌ (ع) را خواستم؛ اما به آن دست نيافتم. نيز از نديم‌ آورده است كه مصحف امام‌ على‌ (ع) نزد آل جعفر (ع) بود و نيز از او نقل كرده است كه گفت: من در زمان خودمان نزد ابويعلى حسنى مصحفى‌ را به خط على بن ابى طالب‌ ديدم كه برگ‌هايى از آن افتاده بود و آن را فرزندان‌ حسن‌ (ع) به ارث مى‌بردند. اما اين نقل‌ها را نپذيرفته و با اشاره به روايت‌هايى كه در اين زمينه در بحارالانوار نقل شده، نوشته است: نظر صحيح نزد شيعه اين است كه مصحف آن حضرت ميان ائمه (ع) پس از او يكى پس از ديگرى به ارث رفته و هيچ‌كسى آن را نديده است. پس از آن نوشته است: امام‌ على‌ (ع) و ائمه بعد از او تمايل شديدى به حفظ وحدت امت اسلامى داشتند و عدم عرضه آن مصحف از سوى ايشان، به همين منظور بوده است.

آيت‌الله معرفت ضمن نقل روايات و اقوالى كه بر مرتب بودن مصحف امام‌ على‌ (ع) موافق نزول حكايت مى‌كند، به‌طور صريح اظهار نظر مى‌كند كه يكى از امتيازات مصحف آن امام اين است كه به ترتيب نزول مرتب شده و در آن به دقت سوره‌هايى كه ابتدا نازل شده، در آغاز و سوره‌هايى كه بعد نازل شده، در ادامه قرار گرفته است. نيز در جاى ديگر نوشته است: جمع امام‌ على‌ (ع) موافق نزول بود: مكى بر مدنى و منسوخ بر ناسخ تقدم داشت. او در اين زمينه از اهل سنت روايت‌ ابن سيرين‌ را آورده است، مبنى بر اينكه تأليف آن‌ كما انزل الاول فالاول‌ بوده است و از علماى اهل سنت به تلقى‌ ابن جزى كلبى‌ و ابن حجر و ابن فارس‌ و سيوطى‌ مبنى بر موافق نزول بودن مصحف آن امام اشاره‌